Ryuichi Sakamoto

Profiel

In zijn bijna zeventig levensjaren heeft Ryuichi Sakamoto (Tokio, 1952) vele muzikale levens doorlopen. Als keyboardspeler en songwriter in Haruomi Hosono’s Yellow Magic Orchestra stond hij aan de wieg van de technopop. Zijn solo-experimenten met het mengen van muziekgenres vanuit de hele wereld en grondige studies van het klassieke impressionisme leidden ertoe dat hij de muziek voor bijna veertig films componeerde in evenzoveel jaar, waaronder Nagisa Oshima’s Merry Christmas, Mr Lawrence (1983), Bernardo Bertolucci’s The Last Emperor (1987) en The Sheltering Sky (1990), en de Oscarwinnende film The Revenant (2015) van Alejandro González Iñárritu.  Alleen al in de afgelopen twintig jaar schreef hij een multimediale opera, maakte hij van een glazen gebouw een instrument en reisde hij naar het noordpoolgebied om het geluid van smeltende sneeuw op te nemen. Die pioniersgeest is volop hoorbaar op Sakamoto's album async uit 2017 dat een geluidsportret schetst van het verstrijken van de tijd tijdens zijn herstel van keelkanker. ‘Muziek, werk en het leven hebben allemaal een begin en een eind,’ zei Sakamoto begin 2019. ‘Wat ik nu wil maken is muziek die bevrijd is van de beperkingen van de tijd.’  Sinds halverwege de jaren negentig besteedt Sakamoto veel tijd aan ecologische en activistische zaken. Dit komt terug in zijn werk, zoals in de opera LIFE (1999). Hij richt liefdadigheidsorganisaties op en organiseert vanaf 2012 het jaarlijks terugkerend muziekevenement NO NUKES, waar vele bekende artiesten, waaronder Kraftwerk, aan deelnemen om te protesteren tegen kernenergie na de ramp in Fukushima. Zijn werk is ondermeer bekroond met een Oscar, twee Golden Globes, een Grammy, de Orde van de Cavaleiro Admissão van de regering van Brazilië en de Ordre des Arts et des Lettres van de regering van Frankrijk.  Shiro Takatani De internationaal gerenommeerde beeldend kunstenaar Shiro Takatani (Tokio, 1963) studeerde af in Environmental Design aan de Kyoto City University of Arts. Hij was in 1984 mede-oprichter van het kunstenaarscollectief Dumb Type, dat wereldwijd erkenning kreeg met multidisciplinaire shows als OR (1997-1999), Voyage (2002-2009) en MEMORANDUM OR VOYAGE (2014). Ook onder zijn eigen naam maakte Takatani veel installaties en performances. Sinds Frost Frames, zijn eerste installatie uit 1998, wordt hij veelgevraagd door musea, festivals en theaters over de hele wereld.  De afgelopen twee decennia heeft Takatani in samenwerking met Ryuichi Sakamoto veel ambient art-projecten gemaakt. Voor de Biënnale van Valencia in 2001 creëerde hij de video-installatie IRIS samen met ‘mist-kunstenaar’ Fujiko Nakaya. In 2005 maakte hij voor het Natuurhistorisch Museum van Letland twee video-installaties, Ice Core en Snow Crystal / fiber optic type, die deel uitmaakten van een tentoonstelling over het wetenschappelijk werk van Ukichiro Nakaya over sneeuw en ijs. Takatani’s recentere werk omvat de grootschalige mistinstallatie CLOUD FOREST (2010), een van de eerste animatiekunstwerken voor de 3D WATER MATRIX (2014) in de Cité des sciences et de l'industrie in Parijs, en de performance-installatie ST/LL (2015), een reflectie op de menselijke beleving van tijd en ruimte. De performance is vaak opnieuw uitgevoerd, de laatste keer tijdens het Singapore International Festival of Arts in 2019.  Projecten van Ryuichi Sakamoto en Shiro Takatani 1999         LIFE 2005      Garden Live in Kyoto 2007      LIFE - fluid, invisible, inaudible... 2007      Garden Live in Kyoto 2010       Mallarmé project I 2011         Mallarmé project II 2012        silence spins    Collapsed 2013        LIFE-WELL 2013        water state 1 2014        Forest Symphony 2015        ST/LL 2016        PLANKTON: A Drifting World at the Origin of Life 2017        async - drowning     async - Live at the Park Avenue Armory 2018        dis•play - Live IS YOUR TIME  2019       Fragments - Singapore – Live Min Tanaka (Tokio, 1945) is een pionier in de wereld van de dans. Met een opleiding in klassiek ballet en moderne dans, wordt hij gezien als een avant-garde en experimentele danser. Hij wordt internationaal erkend als een pionier op het gebied van Butoh. In 1966 begon Tanaka met solo-optredens. In 1974 trok hij zich terug uit de Japanese Contemporary Dance Association en begon zijn eigen dansactiviteiten. Tanaka ontwikkelde zijn ‘hyper-dans’, waarin een volledige eenheid van geest en lichaam wordt benadrukt. In 1985 stichtte hij de Body Weather Farm in Hakushu stad, Yamanashi, een coöperatieve omgeving voor dansers die via het boerenleven de oorsprong van dans onderzoeken. Die zoektocht naar de oorsprong van dans kreeg een nog dieper gewortelde benadering met het Locus Focus project, een doorlopende reeks van locatiegebonden, en improvisatiedansvoorstellingen die plaatsvinden in heel Japan en daarbuiten. Naast zijn eigen originele solo- en groepswerk is Min Tanaka erop gebrand belangrijke choreografieën nieuw leven in te blazen. Zo creëerde hij tussen 1990 en 1992 zijn versie van Le Sacre du printemps met internationale groepen dansers in Japan, Frankrijk, Tsjechië en Slowakije, en in 1997 met Russische volksdansers in Moskou. In 2003 werd hij benoemd tot meester van de nieuwe dansafdeling aan de School of Dramatic Art in Moskou. Met het dansgezelschap in Moskou ensceneerde hij in 2005 een origineel danswerk Goya-Guests from the Dark. Tanaka heeft samengewerkt met gerenommeerde kunstenaars uit verschillende disciplines - componisten als Luciano Berio en Hans Werner Henze, improvisatoren als Milford Graves, Cecil Taylor en John Cale, beeldend kunstenaars als Karel Appel en Richard Serra en de schrijfster Susan Sontag. Hij is onderscheiden als Chevalier des arts et des lettre van Frankrijk en heeft deelgenomen aan projecten over de hele wereld. Mayumi Miyata (Tokio, 1954) is een van de eerste artiesten die het Gagaku blaasinstrument Shō wereldwijd bekend heeft gemaakt, en het bewustzijn heeft vergroot dat het niet alleen een traditioneel instrument is, maar ook een plaats heeft in de hedendaagse muziek. Na te zijn afgestudeerd aan het Kunitachi College of Music op piano, studeerde Mayumi Miyata Gagaku en in 1979 trad zij toe tot het Gagaku ensemble van het Nationaal Theater van Japan. Sinds haar debuutrecital in Tokio in 1983 is ze actief als soliste en verbluft ze het publiek in Europa en Noord-Amerika, in concertzalen als La Scala in Milaan, Wien Konzerthaus en op festivals als London Proms, Wien Modern, Festival d'Automne à Paris, Internationale Ferienkurse für Neue Musik en het Pacific Music Festival. Ze heeft nauw samengewerkt met John Cage, en andere componisten zoals Toru Takemitsu, Toshio Hosokawa, Helmut Lachenmann, Paul Méfano, Klaus Huber, en Pierre-Yves Artaud. Tot haar recente samenwerkingen behoren het BBC Symphony Orchestra met Kazushi Ono, het Orchestre Symphonique de la Monnaie met Kazushi Ono, het NHK Symphony Orchestra met Charles Dutoit voor hun Europese tournee, het New York Philharmonic met André Previn, het Tanglewood Festival Orchestra met Seiji Ozawa, het Tsjechisch Philharmonisch Orkest met Vladimir Ashkenazy, de Bamberger Symphoniker met Jonathan Nott en het Orchestre National de Lyon met Jun Maerkl. Bovendien werd ze door het Japanse Agentschap voor Culturele Zaken benoemd tot cultureel ambassadeur, die de kennis van de Shō overzee bevordert.