Pina Bausch

Profiel

Ze schoof klassieke vormen van dans steeds meer opzij om ruimte te maken voor pure, menselijke beweging en een multidisciplinaire aanpak, waarbij de persoonlijke ervaringen en emoties van de spelers als uitgangspunt werden gebruikt. Onder andere dankzij het gebruik van hypnotische, uitputtende (en soms pijnlijke) herhalingen kreeg haar werk een hallucinerende, bijna transcendentale kracht. Op veertienjarige leeftijd ging Bausch in de leer bij Kurt Jooss’ Folkwang School in Essen en studeerde later aan de Juilliard School of Music in New York – het Mekka van de moderne dans. Na twee jaar New York keerde ze terug naar de hernoemde Folkwang Tanzstudio en maakte haar eerste choreografieën, zoals Im Wind der Zeit, waarvoor ze in 1969 bekroond werd met de eerste prijs van de International Choreographic Workshop in Keulen.  Ruim veertig producties en talloze prestigieuze prijzen zouden volgen, waaronder in 2007 een Gouden Leeuw van de Biënnale van Venetië én de Kyoto Prize. Als leider van het Tanztheater Wuppertal slaagde ze erin om een zeer hechte groep performers aan zich te verbinden, prachtig geportretteerd in Wim Wenders’ documentaire Pina (2011). Ook na haar overlijden bleef het Tanztheater Wuppertal bij elkaar. Onder artistieke leiding van Lutz Förster houdt het gezelschap haar rijke oeuvre in ere; danstheater dat op feilloze manier de harde realiteit onder ogen brengt, en tegelijkertijd ook de toeschouwer de moed geeft om de eigen diepe verlangens en dromen trouw te blijven. Per mei 2016 is de in Roemenië geboren Adolphe Binder benoemd tot intendant van het gezelschap. Veertien keer eerder was het werk van Bausch te zien op het Holland Festival. De reprise van Nelken wordt de eerste keer dat het gezelschap zonder haar terugkeert.