Bij binnenkomst in de zaal word je een lolly aangeboden. De vloer van de zaal ligt verspreid
met kleine witte pingpongballen. Een oranje waas valt over de ruimte heen. Nadat iedereen
plaats heeft genomen gaat de muziek aan en dan begint het.
Atomic joy is de nieuwe voorstelling van de Braziliaanse choreograaf, danser en beeldend
kunstenaar Ana Pi. Eerder, in 2024, stond Ana Pi op het Holland Festival met haar werk The
Divine Cypher, over de danscultuur en heilige rituele dans in Haïti. Nu is ze terug met Atomic
Joy, een dans over vreugde als een vorm van verzet.Met bewegingen geïnspireerd door de
Trans-Atlantische Afrikaanse diaspora, onderzoekt Atomic Joy hoe in tijden van verval,
vreugde als actieve kracht een vorm van verzet kan worden. Voor Pi verwijst vreugde (joy)
naar meer dan een blij gevoel, het verwijst naar een levenskracht, een kracht die
voorwaarde is voor creatie en het omarmen van het leven (Lubberding, 2026). Een energie
die kan transformeren. Acht jonge dansers uit de street-dance-scene in Parijs voeren met
zowel speelse als serieuze energie deze voorstelling uit. Ana Pi heeft de dansers gekozen,
niet via audities, maar op battles en dansfeesten. Die invloeden zijn voelbaar.
In het begin van de voorstelling zien we alle acht dansers op een rij staan, handen op de
rug. Ze dragen een bril. Dit wekt de illusie dat ze geblinddoekt zijn, wat een stemming van
gevaar, maar ook vertrouwen neerzet. Spanning en opwinding worden door de beweging en
muziek voelbaar gemaakt. De muzikale compositie van CHASSOL geeft een afwisselende
sfeer aan: van feestelijke beat, naar spannend pianospel tot onweergeluiden in een jungle.
Onheilspellende muziek wordt afgewisseld met sprookjesachtige vreugde. Trillingen door
lichaam en geest worden verwezenlijkt door een zeer harde bas. Zo wordt dit fysiek evenals
emotioneel gevoeld. Langzaam komt iets wat lijkt op een vechtstok in de handen
tevoorschijn, maar wat uiteindelijk door de choreografie steeds meer gaat lijken op een
toverstaf. De bril wordt afgedaan. De dans bevat duidelijke invloeden uit de
Afro-diasporische en Urban dans, maar ook invloeden uit de ballroom scene. De dansers
bewegen vaak in een eigen stijl en op een eigen beat op de muziek, wat de verschillende
dansen in de diaspora uitdrukt. Desondanks vormen ze toch een eenheid. De vreugde is het
meest voelbaar wanneer ze elkaar in ritme en beweging vinden en er gezamenlijk wordt
gedanst. Een brede glimlach is tussendoor af en toe te zien op het gezicht van sommige
dansers. De statische onbewogenheid van het lachende gezicht in combinatie met de
soepele bewegingen van het lichaam creëert eerst een unheimlich gevoel, iets dat even later
over lijkt te gaan in oprechte vreugde vanuit de dansers en besmettelijk werkt op mezelf als
kijker.
De pingpongballen zijn nog steeds over de vloer verspreid. Klein, maar veel, dus toch een
grote impact. Er wordt gestaan op de onvoorspelbare balletjes, die soms breken. Deze
scheppen telkens onverwachts een schokkend geluid. De dansers gaan de balletjes
strijdkrachtig niet uit de weg, maar gaan de actieve confrontatie aan met wat in de weg ligt.
Ze durven het kapot te maken. Het doet denken aan ‘op eieren moeten lopen’, maar in
plaats van voorzichtig doen om ze niet te willen breken, wordt er juist expres harder
gestampt om ze wel te slopen. Er zit een dualiteit van geweld en speelsheid in dit beeld dat
ruimte biedt voor reflectie. Het laat je denken aan je eigen positie tegenover bepaalde
structuren en systemen en hoe jij je verhoudt tegenover de geschiedenis en zo ook de
toekomst. Atomic Joy van Ana Pi is over het algemeen een zeer gelaagde voorstelling die
doet trillen, denken en lachen.
Bronvermelding:
Lubberding, W. (5-6-2026). Ana Pi hield voor haar dansvoorstelling Atomic Joy geen
audities, maar battles. Het Parool.