Antwoorden zonder vragen. De oerknal, een eeuwenoude (buiten)aardse samenleving, een atoom in een zee van oneindigheid. Het is lastig om te omvatten waar deze voorstelling nou echt over gaat, aangezien je het volledig zelf moet invullen en dans vaak abstract is, in de zin dat er verder weinig tot geen vocale begeleiding is. Toch sprak deze intense dans voorstelling mij aan, en was er voor mij een duidelijk verhaal wat op chronologische wijze verteld werd. Door middel van expressieve bewegingen, de attributen (maskers, stokken) en de spannende muziek nodigt deze dans uit tot een eigen invulling, en zo veranderde deze abstracte voorstelling in een vertelling van een verhaal. Het drong tot mij door, dit is het verhaal van een samenleving. Het begint bij het absolute begin. Eenheid, simpelheid, rust. De dans begint als eenheid, rustige golvende uniforme bewegingen. Dan volgt het onontkoombare, de lust naar macht en de afsplitsing die daarbij hoort. Een van de dansers begint anders te dansen en letterlijk de rest te orkestreren. Het wordt duidelijk dat deze danser de macht over de dans wil overnemen. De creatie van koninkrijken en leiders die de eenheid van de samenleving doen
vergeten, ondanks dat dit tot niet zo lang geleden de maatstaaf was voor het leven, wordt hier mooi vorm gegeven. Tirannieën die opstaan en weer omvallen, omver geholpen door de ongelukkige onderdanen, aangezien die machthebbende danser ineens zijn plek verloor, en de andere dansers hem van het podium verdrijven. De rust die wederkeert, en de koninkrijken die zich opsplitsen in verschillende culturen en talen, die verschillen maar toch ook dingen gemeen hebben. Sommigen dansen samen, anderen verzinnen een variatie op die dans. Vrede, conflict, revolutie, eenwordingen en de vorming van vijandelijkheid. De muziek wordt intenser, kwaadaardiger, en de dans gaat van rustige bewegingen naar een agressievere vorm van expressie. Slaande bewegingen beginnen te verschijnen. De absolute krankzinnigheid van het bestaan, wat allemaal bestaan uit bedachte regels en ordes. Weer revolutie, heftige dans waarbij de verschillende dansers het tegen elkaar op lijken te nemen, waarna vrede wederom ten tonele verschijnt in de vorm van rustige en liefdevolle dans. Van korte duur, zoals altijd het geval is. Wapens worden opgepakt, in letterlijke zin in de vorm van stokken, maar ook in de vorm van slaande bewegingen tegen elkander. Wat ooit een bondgenoot was heeft nu meer weg van een vijand, en de mensen die eerst samen dansden zoeken nu een ander iemand op. Eeuwige strijd, met een explosief einde, een climax in de vorm van een muzikale explosie en het licht dat ineens uit gaat, wat wederom leidt tot uniformiteit. We zijn weer terug bij rustige dans, waarbij iedereen op dezelfde manier beweegt. Het begin wordt het einde, het leven is een gift, en is moeilijk te bevatten. Dit hele gevoel wat ik ervaren heb is op indrukwekkende manier vorm gegeven binnen deze dans. Vanuit mijn perspectief wordt het verhaal verteld over de mensheid, en het heeft mij laten stil staan bij de nietigheid van het bestaan, en het feit dat wij simpelweg een atoom vormen binnen de oneindigheid van het universum. Tijdens deze voorstelling concludeerde ik dat dit een verhaal kan zijn over de mensheid, maar ook over een willekeurige buitenaardse samenleving, die ook te maken heeft met gevoelens van wraak, liefde, broederschap, en heerschappij. De muziek, de attributen, de manier waarop de dansers naar elkaar toe bewogen, en vervolgens elkaar weer weg duwden maakt dit verhaal tastbaar. Na afloop van de voorstelling bekroop mij een uniek gevoel van kleinigheid, wat mij op de een of andere manier toch vermaakte. Is dat dan de ‘atomic joy’ die Ana Pi in gedachten had?