Hans Werner Henze (1926–2012, Duitsland) was een productieve componist wiens carrière opera, ballet, symfonische muziek, kamermuziek en vocale composities omvatte. Geboren in Gütersloh, Duitsland, verliet hij op zestienjarige leeftijd de school om compositie te studeren bij Wolfgang Fortner, later raakte hij betrokken bij de twaalftoontechniek in Darmstadt en studeerde bij René Leibowitz en Josef Rufer. Hij diversifieerde zijn stijl door zijn klassieke kennis te mengen met jazz en zelfs Arabische muziek, vaak met voorkeur voor dichte orkestratie en expressionistische lyriek.

Als gepassioneerd lezer zette hij werken van onder anderen Cervantes, Kleist, Balzac, Kafka, Auden en Mishima op muziek. In de jaren 1950 vestigde hij zich in Italië, aangetrokken door de Italiaanse vocale muziek, en componeerde hij zo’n twintig opera’s, waaronder The Prince of Homburg (1958), evenals muziek voor het toneel en muziektheater. Politiek geëngageerd, componeerde hij provocerende werken die sociale kwesties aansneden, zoals Das Floß der Medusa (1968) en El Cimarron (1970), en werkte hij samen met schrijvers zoals Ingeborg Bachmann. In latere decennia bleef hij belangrijke podiumwerken produceren, terwijl hij tevens internationaal dirigeerde en lesgaf.