Eclectische mix van opera en soul

the motown project

Alicia Hall Moran, Jason Moran

(afgelast)

Het Holland Festival 2020 is helaas afgelast. meer info

Stevie Wonder meets Mozart in the motown project, een operaconcert in de setting van een nachtclub. De Amerikaanse mezzosopraan Alicia Hall Moran staat internationaal bekend om haar virtuoze interpretatie van een breed repertoire. Ze bedacht dit project op de terugreis na een tournee met Bill T. Jones/Arnie Zane Dance Company. In dit optreden verbindt ze de wereld van opera met soulmuziek geïnspireerd op het legendarische Amerikaanse platenlabel Motown. Sugar Pie Honey Bunch van The Four Tops gaat naadloos over in de aria ‘Non so più cosa son’ uit Mozarts Le Nozze di Figaro en de teksten van Marvin Gaye blijkt wonderwel te passen bij de dramatiek van barokcomponist Purcell. Op toneel wordt Alicia Hall Moran bijgestaan door musici uit de Verenigde Staten en Nederland, onder wie de gevierde jazzmuzikant Jason Moran op piano en Fender Rhodes.

achtergrondinformatie

Het idee voor the motown project ontstaat tijdens een lange intercontinentale vlucht van Europa naar de Verenigde Staten. De Amerikaanse mezzosopraan Alicia Hall Moran is op de terugweg

na een serie optredens met de Bill T. Jones Company. Het is 2009, vijftig jaar na de oprichting van het legendarische platenlabel Motown en een van de kanalen van de in-flight radio zendt alle bekende Motownsongs uit. Urenlang luistert Hall Moran naar de liedjes uit haar jeugd, de platencollectie van haar ouders. De nummers blijken een goudmijn voor haar te zijn. Het bereik van de liedjes, de taal en de mannelijke falsetto-stijl kloppen bij haar mezzostem  en als klassiek geschoolde zangeres hoort ze steeds duidelijker muzikale overeenkomsten en dezelfde thema’s als liefde en verlies, net zo groots en dramatisch als in de opera.

 

Het onderzoek dat hieruit voortkomt, beschrijft ze zelf als 'een gepassioneerde liefdesaffaire'. Ze zoekt een evenwicht tussen het ‘melisma’ in soul en opera, de reeks noten die op één lettergreep van de tekst wordt gezongen. Ze weeft de dramatiek van een opera-aria door de zo kenmerkende songs van Motown en laat de lyriek van Marvin Gaye een vrolijk verbintenis aangaan met de dramatiek van Purcell. Ze zet in met een Engelse vertaling van Sono Andati, uit Puccini’s La Bohème, over een liefde die groter is dan de zee, en verbindt dit met Ain’t no Mountain High Enough van Marvin Gaye en Tammi Terrell. Of laat het refrein van de Four Tops I Can’t Help Myself (Sugar Pie Honey Bunch) moeiteloos overgaan in Non So Più Cosa Son, een aria uit Mozarts Le Nozze di Figaro over mannelijke hulpeloosheid tegenover vrouwelijke charmes.

 

Bij de première van the motown project in The Kitchen in New York, schrijft musicoloog Guthrie Ramsey: 'Het idee om aan die Motownopnames te denken als een Schubertiaanse liedcyclus die door de stadia en bijbehorende emoties van een liefdesaffaire kronkelt - van het uitspreken, geruststellen, de twijfel, teleurstelling en woede - is briljant: Hall Moran slaagt erin de aandacht te vestigen op de aangrijpende en schrijnende en in wezen universele poëzie van de liedjesschrijvers.”

 

Alicia Hall Moran wordt internationaal geprezen om haar virtuositeit en briljante interpretatie van liederen. Ze omarmt een breed muzikaal repertoire, inclusief klassiek en avant-garde, jazz en Broadway, verlegt de grenzen van muziek - in concerten en samenwerkingen die bekend staan om hun flair, intelligentie en durf.

 

Haar originele werk is tegelijktijdig diepgeworteld in de tradities van haar voorouders en leraren - van haar oudoom Hall Johnson, de legendarische koorregisseur, componist en conservator van negro spirituals als in die van haar befaamde klassieke vocale coaches als onder meer Shirley Verrett en Adele Addison. In het Holland Festival van vorig jaar was ze te zien in Triptych van Bryce Dessner, waarin ze samen met Asko|Schönberg optrad; voor the motown project werkt ze samen met steeds wisselende musici. Naast haar echtgenoot Jason Moran op Fender Rhodes wordt ze in Amsterdam op toneel vergezeld door een aantal lokale musici op zo uiteenlopende instrumenten als taiko-drums, bamboe fluit en elektrische bas.

Meer

biografieën

Mezzosopraan Alicia Hall Moran laat zich niet in één hokje plaatsen. Ze is een zangeres en componiste die zich moeiteloos beweegt tussen verschillende disciplines en genres als opera, jazz, theater en

beeldende kunst. Haar muzikale opleiding kreeg ze aan Barnard College/Columbia University en de Manhattan School of Music en ze kreeg les van grote namen in de klassieke muziek als Shirley Verrett, Adele Addison, Betty Allen, Hilda Harris en Martina Arroyo.

Alicia Hall Moran werkt samen met gevierde artiesten als Carrie Mae Weems, Adam Pendleton, Joan Jonas, Ragnar Kjartansson, Simone Leigh, Liz Magic Laser, curator Okwui Enwezor en choreograaf Bill T. Jones, van musici als Bill Frisell en Charles Lloyd en diverse schrijvers, van Simon Schama tot Carl Hancock Rux. Zo cureerde ze als artist in residence samen met haar echtgenoot, pianist Jason Moran, de vijfdaagse performance cyclus BLEED in de Whitney Biennial, met een mix van zang, dans, theater poezie, dagboeken, film en journalistiek. Ook ontwikkelden ze werk voor onder meer de Biënnale van Venetië, het Walker Art Center en het Philadelphia Museum of Art, Carnegie Hall en de Elb Philharmonie in Hamburg en in 2017 ontvingen ze een Art of Change-beurs van de Ford Foundation.

Daarnaast was ze artist in residence in het Isabella Stewart Gardner Museum en ontving onder meer opdrachten van Art Basel Miami, het MASSMoCA, Museum of Modern Art, The Kitchen en het Histories Remixed/Art Institute Chicago. Ze schreef veelgeprezen werken, zoals HEAVY BLUE, haar eerste album, het motown project, The Five Fans, Breaking Ice: The Battle of the Carmens, en Black Wall Street. Op Broadway maakte ze haar debuut in de Tony Award-winnende productie van Gershwins Porgy and Bess en zong de rol van Bess in de daaropvolgende tournee.

 

Meer

CREDITS

arrangementen
Alicia Hall Moran
uitvoering
a.o. Alicia Hall (zang),
Steven Herring (zang),
Jason Moran (piano, keyboard)