Porca Miseria 1
Maggie the Cat

Trajal Harrell

(afgelast)

Dit is een voorstelling uit het archief van Holland Festival

Het Holland Festival 2020 is helaas afgelast. meer info

Hedendaagse dans, vogue, Japanse butoh, oud-Grieks theater, performancekunst – voor zijn elegante, subtiele dansstijl laat de Amerikaanse choreograaf Trajal Harrell zich breed inspireren. Zijn grote, nieuwe trilogie Porca Miseria baseert hij op de verhalen en gevechten van drie zeer verschillende, maar even sterke vrouwen: Maggie uit Tennessee Williams’ Cat on a Hot Tin Roof, de Afro-Amerikaanse choreograaf en activist Katherine Dunham, en de Grieks-mythologische Medea. Via hen verkent hij op een meeslepende manier kwesties van identiteit, gender, seksualiteit en macht. Ook doorbreekt Harrell de grenzen tussen dans, theater en beeldende kunst. Het eerste en laatste deel zijn te zien in een theatersetting, het middendeel is zowel kunstinstallatie als performance.

deel 1: Maggie the Cat
Deel een van Harrells trilogie Porca Miseria is geïnspireerd op Maggie, het onrustige maar stoere centrale karakter van Tennessee Williams’ Cat on a Hot Tin Roof – waarin Harrell het perspectief wegdraait van de rijke witte familie naar de Afro-Amerikaanse bedienden. De night-on-the-town soundtrack past evengoed in een nachtclub als in het theater.

biografie

'De toe-eigening van de taal van de mode in de dans komt voort uit de voguing-danstraditie. De catwalk als mijn signatuur en als architectonische ruimte binnen de danscompositie blijft mijn formele proces begeleiden en zal hopelijk een blijvende bijdrage aan de dans en de kunstgeschiedenis bevatten'.


Hij is een van de belangrijkste choreografen van zijn generatie. De Amerikaanse choreograaf en danser Trajal Harrell (1973) werd bekend dankzij een reeks werken waarin hij een speculatieve kijk op de geschiedenis en canon combineert met het idioom van postmoderne dans, aangevuld met diverse elementen uit de hedendaagse popcultuur. Zo verdiepte hij zich onder meer in de geschiedenis van postmoderne dans en in de voguing ballroomscene: de inmiddels bekende dansstijl die ontstond bij homoseksuelen en transseksuelen van vooral afro- en latino-origine, die de chic van de modewereld in de vroege jaren 80 opnieuw onder de aandacht brengt.

Harrell studeerde American Studies aan Yale University en werd opgeleid aan diverse gerenommeerde dansinstituten, zoals de Trisha Brown School, het Centre National de la Danse in Parijs, het City College of San Francisco en de Martha Graham School of Contemporary Dance. Zijn eerste avondvullende stuk ging in 2004 in première bij Danspace New York. Vier jaar later werd Quartet for the End of Time (op muziek van Olivier Messiaen) door Time Out New York uitgeroepen tot beste dansproductie 2008.

Zijn meest in het oog springende werk was de achtdelige voorstellingserie Twenty Looks or Paris is Burning at The Judson Church. De Judson Church was de plek waar in de jaren 60 een groep danspioniers (Trisha Brown, Lucinda Childs en Steve Paxton en vele anderen) de concepten van de postmoderne dans uitwerkten. De serie is opgezet als een ontmoeting tussen deze vroegmoderne dans en voguing. Harrell maakte zeven afleveringen van verschillende lengtes, plus een publicatie. Het eerste deel ging in 2009 in première in het New Museum in New York en werd uitgeroepen tot een van de beste stukken van dat jaar. Een van de laatste delen, Judson Church is Ringing in Harlem (Made-to-Measure) / Twenty Looks or Paris is Burning at The Judson Church (M2M), was tijdens het Holland Festival in 2014 te zien in het Stedelijk Museum.

In 2016 voltooide Harrell een Annenberg Residency bij MoMA (Museum of Modern Art in New York), waar hij zijn aandacht richtte op het werk van de Japanse oprichter van butoh dance, Tatsumi Hijikata. Hij maakte onder andere Used Abused and Hung Out to Dry (MoMA, 2013), The Ghost of Montpellier Meets the Samurai (2015), The Return of La Argentina (2015), In The Mood for Frankie (MoMA, 2016), Caen Amour (Festival Avignon, 2016), Juliet & Romeo (Münchner Kammerspiele, 2017), Morning in Byzantium (Münchner Kammerspiele, 2018) en Séance de Travail (Schauspielhaus Bochum, 2019). Ook maakte hij voor het Zweedse Cullberg Ballet The Return of The Modern Dance, dat in 2015 te zien was op het Holland Festival.

Harrell werd in 2018 onderscheiden als ‘Dancer of the Year’ door het gerenommeerde Duitse Tanz Magazine. Daarop maakte hij de introspectieve performance Dancer of the Year waarin hij reflecteert op wat zo’n onderscheiding betekent en wat zijn rol precies is als danser en choreograaf die werkt op het snijpunt van verschillende stijlen en tradities. De trilogie Porca Miseria (2020) is zijn nieuwste werk.

Meer

CREDITS

dramaturgie
Katinka Deecke
dans
Trajal Harrell, Stephanie Amurao, Helen Boyd Auerbach, Rob Fordeyn, Christopher Matthews, Nasheeka Nedsreal, Tiran Normanson, Perle Palmobe, Songhay Toldon, Vânia Doutel Vaz aka Odete Odd, Ondrej Vidlar
regie, choreografie, kostuums, co-ontwerp toneelbeeld, geluid
Trajal Harrell
co-ontwerp toneelbeeld
Erik Flatmo
licht
Stéfane Perraud
productie
Manchester International Festival
in opdracht van
Manchester International Festival, Schauspielhaus Zürich, ONASSIS STEGI, Kampnagel, Holland Festival, the Barbican and Dance Umbrella, NYU Skirball, Berliner Festspiele and The Arts Centre at NYU Abu Dhabi

DEZE VOORSTELLING IS MEDE MOGELIJK GEMAAKT DOOR