Hommage aan alle sterke vrouwen

Legacy

Nadia Beugré

Choreograaf Nadia Beugré, afkomstig uit Ivoorkust, liet zich voor Legacy inspireren door de Amazones en een specifiek moment uit de geschiedenis van haar land. In 1949 protesteerden vrouwen in de stad Grand-Bassam met een lange mars voor de vrijlating van politieke gevangenen en tegen de Franse, koloniale macht. Legacy is niet alleen een hommage aan die vrouwen, maar aan alle vrouwen ter wereld die vechten om gehoord te worden. Nadia Beugré en Hanna Hedman staan op het podium met een groep Amsterdamse vrouwen. Op opzwepende live muziek van de Ivoriaanse muzikante Manou Gallo bewegen ze over het podium. Met hun lichaam, stem en zelfs hun bh eigenen ze zich de ruimte toe.

achtergrondinformatie

Wanneer het publiek binnenkomt bij Legacy (‘Erfenis’) zijn de twaalf danseressen al in actie. In het midden van een kring toeschouwers rennen ze, onafgebroken, zonder echt vooruit te komen. 

Twee van deze danseressen – Hanna Hedman en choreografe Nadia Beugré zelf – zijn professioneel. De andere vrouwen zijn lokale gezochte performers, voor dit project gecast in Amsterdam. Ze bewegen in stilte of op de muziek van Manou Gallo op slagwerk en basgitaar. Haar krachtige stem vergezelt de vrouwen. De danseressen zijn van alle leeftijden. Gezichten vertrekken door de inspanning, ze raken vermoeid en bezweet, trekken kleren uit, maar stoppen niet. Ze lijken voortgedreven door eenzelfde vuur. 

Vrouwen in beweging, dat idee vormt de basis van deze choreografie van Nadia Beugré. Ze brengt met Legacy een ode aan vrouwen overal ter wereld, die vechten, gevochten hebben, voor vrijheid, recht en waardigheid. Vrouwen die het eigen belang opzij zetten en staan voor een zaak, een ideologie, een volk. Voor Beugré gaat het daarbij niet om een specifieke historische gebeurtenis; zij zet de strijd zelf centraal, met het uithoudingsvermogen dat daarvoor nodig is en de risico’s die genomen moeten worden. Beugré wil met haar werk de buitengewone vrouwen in herinnering roepen die ooit gemuilkorfd zijn, wiens historische gevecht verzwegen is, maar ondanks alle tegenwerking uiteindelijk toch gehoord is. Een van haar inspiratiebronnen is de mythe van de Amazonen. 

Om dit universele thema te kunnen benaderen, grijpt Beugré terug op de geschiedenis die ze zelf het beste kent: de overleveringen uit haar geboorteland Ivoorkust. Zo vormt een van haar inspiratiebronnen de achttiende-eeuwse koningin Pokou, die haar volk veilig in ballingschap leidt. Terwijl achtervolgers hen op de hielen zitten en de woeste grensrivier tussen Ghana en Ivoorkust voor zich ondoorwaadbaar lijkt, offert ze volgens de legende zonder aarzeling haar meest kostbare bezit, haar zoon. Door dit offer komt de rivier tot bedaren en verschijnt er een doorgang. Aan de overkant aangekomen draait Pokou zich naar de rivier om en roept ‘ba-ouli’ (‘het kind is dood’) en sticht zo de Baoulé stam. 

Daarnaast is het vooral de historische mars naar Grand-Bassam die Beugré als leidraad voor Legacy gebruikt. Bij deze gelegenheid uit 1949 onderneemt een groep vrouwen een heroïsche tocht om de vrijlating te eisen van hun echtgenoten. Tijdens de tocht sluiten steeds meer mensen zich bij hen aan. Het koloniale bewind, dat deze mannen als politiek gevangenen vasthoudt, beantwoordt de vreedzame demonstratie met bruut geweld. Opvallend tijdens de mars is het gebruik van een oude rituele traditie, ‘adjanou’, als vorm van activisme. Het is een ritueel met zang en dans, waarbij de vrouwen hun normaal met taboes omgeven lichaam bloot of met witte klei besmeerd aan de toeschouwers tonen, om op die manier schande af te roepen over hun tegenstander. 

Deze ritualistische achtergrond is ook in Legacy herkenbaar. Beugré is in deze voorstelling, waarmee ze haar debuut maakt op het Holland Festival, niet geïnteresseerd in het neerzetten van een esthetisch concept, maar laat haar bewegingen voortkomen uit emoties, uit een oerkracht. 

Meer

biografie

Nadia Beugré wordt in 1981 in Ivoorkust geboren. Ze start haar danscarrière in 1995 bij het Dante Theater en wordt daar getraind in traditionele dans. Twee jaar later is ze betrokken bij de 

oprichting van het baanbrekende, volledig uit vrouwen bestaande gezelschap Tché Tché van Béatrice Kombé. Met dit gezelschap toert ze een aantal jaren met veel succes door Afrika, Europa en Noord-Amerika. Na de dood van Kombé in 2007 besluit Beugré haar kennis van moderne dans te verdiepen en studeert ze aan de choreografieopleiding van Germaine Acogny in Senegal. In 2009 vertrekt ze naar de opleiding voor opkomend choreografietalent Ex.e.r.ce van Mathilde Monnier bij het Centre Chorégraphique National in Montpellier. 

In die tijd begint ze haar eigen werk te ontwikkelen: Un expace vide: moi (‘Een lege ruimte: ikzelf’) en in 2012 Quartiers Libres (‘Vrije momenten’}. The New York Times roemt haar werk: ‘It’s harrowing, both in action and sound; Ms. Beugré knows how to make a crowd trust her just as, in a split second, she knows how to knock the air out of people. She’s wild, like the wind.’ Legacy (‘Erfenis’) gaat in 2015 in première tijdens het La Bâtie festival in Genève en speelt onder meer op het Festival d’Automne in Parijs. Bourgrés nieuwste creatie, Tapis Rouge (‘Rode loper’) (2017) is een uitwerking van een eerder stuk dat ze in 2014 met Sébastien Martel voor het Festival d’Avignon maakt. Nadia Beugré danst daarnaast in choreografieën van Seydou Boro (Burkina Faso), Alain Buffard (Frankrijk), Dorothée Munyaneza (Frankrijk/Rwanda) en in het nieuwste stuk van Boris Charmatz. Vanaf 2017 is Nadia Beugré vijf jaar lang artist in residence bij De Vooruit in Gent.

Meer

CREDITS

choreografie
Nadia Beugré
uitvoering
Nadia Beugré, Hanna Hedman
muziek, uitvoering
Manou Gallo
dramaturgie, coaching deelnemers
Boris Hennion
deelnemers
Rosane de Abreu, França Kemi Alake, Dorothy Blokland, Deborah Cameron, Cecilia Dirks-Caton, Lynn Fokkens, Magnolia Hechavarria, Yolanda Jansen, Agnes Matthews, Naomie Pieter, Nancy Rustenburg, Samira Saidi, Maia Elisabeth Sørensen
lichtontwerp, scenografie
Erik Houllier
technische leiding, licht
Anthony Merlaud
uitvoerend producent
Latitudes Prod. – Lille
productieleiding
Maria-Carmela Mini
productiemedewerker
Boris Hennion
coproductie
National Choreographic Center in Roubaix (FR), National Choreographic Center in Montpellier (FR), FUSED – French–US Exchange in Dance, Festival d’Automne à Paris (FR), La Bâtie – festival de Genève (CH), Théâtre Garonne (FR), BIT Teatergarasjen (Bergen, NO) House on Fire is supported by the Culture Program of the European Commission, Festival d’Avignon – Sujets à vif/ SACD (FR), Le Théâtre de Nîmes (FR), Fabrik Potsdam (DE), Le Parvis Scène Nationale Tarbes-Pyrénées (FR), PÔLE SUD, Centre de développement chorégraphique en préfiguration /Strasbourg (FR)
met steun van
ÉTAPE DANSE, geïnitieerd door Institut Francais Deutschland / Bureau du Théâtre et de la Danse en fabrik Potsdam met steun van Ministère de la Culture et de la Communication / DGCA and the City of Potsdam. studio residentie // Ballet du Nord – Olivier Dubois / Centre Chorégraphique National de Roubaix Nord-Pas de Calais met steun van DRAC Nord-Pas-de-Calais
met speciale dank
deelnemers aan Legacy
met dank aan
Grand Studio (Bruxelles), Tarmac – La scène internationale francophone (Paris), Pink Bra Bazaar
wereld premiere
Genève, La Bâtie, Festival de Genève, 30 August 2015

DEZE VOORSTELLING IS MEDE MOGELIJK GEMAAKT DOOR