Mohamed El Khatib

Profiel

oplevert. In 2008 is hij medeoprichter van het collectief Zirlib, dat als stelregel hanteert dat kunst altijd een politieke lading heeft; kunst moet zich kunnen verhouden tot het alledaagse. Voor Mohamed El Khatib is het uitgangspunt voor zijn werk steevast de ontmoeting. Moi, Corinne Dadat (2014) ontstaat als hij kennis maakt met de schoonmaakster op een middelbare school in Bourges. Zij poetst de wc’s, hij geeft daar theaterworkshops. Khatib brengt haar op toneel in een ‘documentair ballet voor een schoonmaakster en danser’. Finir en beauté, over de dood van zijn moeder, is een groot succes op het Festival d’Avignon van 2015 en wordt bekroond met de Grand prix de littérature dramatique. Hij maakt een installatie, Renault 12, een roadmovie tussen Orléans en Tanger. In C’est la vie (2017) brengt Khatib twee acteurs op toneel die ieder een kind hebben verloren. Met Stadium, waarbij 53 supporters van Racing Club de Lens op toneel staan, maakt Mohamed El Khatib zijn debuut in Nederland. Khatib is associated artist bij het Théâtre de la Ville in Parijs, het Théâtre Olympia - Centre dramatique National de Tours en bij TnB – Théâtre national de Bretagne - Centre Européen Théâtral et Choréographique.