Story Time

Last Night On Earth Book Cover 300Px




Jones' creatieve en avontuurlijke proces komt ook in geschreven vorm tot uiting. Last Night on Earth (1995), Jones’ memoires, die hij omschrijft als performance in text, is een poëtische dialoog tussen storytelling en een uitgeschreven tekst. De drijvende kracht achter zijn werk is uitgesproken: hoe de erfenis van Afrikaans-Amerikaanse cultuur om te zetten en te verenigen met de aantrekking van abstracte kunst, formalisme en de Europese avant-garde; hoe antwoorden te vinden op sociale en historische vraagstukken door het bestuderen van choreografische vormen.


Copy Of 03 Storytime Photoby Paulbgoode 700Px

De eerste hoofdstukken worden bevolkt door kinderen en landschappen. In performatieve snapshots weet Jones, zelf nummer tien van twaalf broers en zussen, zijn kindertijd vast te leggen als een reis die zowel geografisch als spiritueel is. Samen met andere boerengezinnen verliet de Jones-familie Florida om werk te zoeken in het meer stabiele noorden. 's Avonds komt zijn familie samen om te zingen, dansen en verhalen te vertellen. Sommige verhalen horen bij de Amerikaanse geschiedenis van geweld. 


Jones' gevoel van verlangen en nieuwsgierigheid brengt hem van zijn kindertijd naar de ontmoeting met Arnie Zane. Door de lens van hun liefde voor kunst en voor elkaar werpt hij licht op hun verschillen, hun creatieve proces en het historisch moment in de kunstwereld. 

 

Copy Of 04 Storytime Photoby Paulbgoode 700Px

De publicatie van Last Night on Earth markeert een keerpunt in Jones’ leven en carrière. Als hij terugkijkt kan hij zich zijn toekomst met het gezelschap na Still/Here (1994) voorstellen. Twee nieuwe creatieve krachten hebben zich in zijn leven en kunst bij hem gevoegd: de kunstenaar en inmiddels Jones´ echtgenoot Bjorn Amelan, die een paar van de meest opmerkelijke decors voor zijn toekomstig werk zal maken, en Janet Wong, inmiddels Associate Artistic Director van het gezelschap.  


Copy Of 09 Storytime Photoby Paulbgoode 300Px

In Story/Time (2012) staan zijn verhalen van één minuut centraal, die hij schreef in reactie op een imaginair gesprek met icoon John Cage over onbepaaldheid. De verhalen werden gelezen door Jones aan een bureau in het midden van het podium, omringd door de opzwepende bewegingen van zijn dansers. Binnen de formele beperking van een tijdsduur van zestig seconden voelden deze verhalen veel omvattender: humoristisch, plechtig, ontroerend. Woorden verdwenen in de beweging terwijl de dansers een veel meeslepender verhaal vertelden, om dan met een snik of lach alsnog weer tevoorschijn te komen.


Uiteindelijk veranderde Story/Time in een serie prestigieuze lezingen aan de Universiteit van Princeton. Die lezingen werden een boek dat leest als een muziekpartituur en dat de lezer terugvoert naar de herinnering van de uitvoering, en als er geen herinnering is – durf ik te wedden – naar het verlangen ernaar. Naar de uitvinding ervan.


Het voor de tweede keer zien van Story/Time in het Jacob’s Pillow Festival bracht me terug naar de openbaring die ik ervoer toen ik de BTJ/AZ Dance Company zag met We Set Out Early…Visibility Was Poor (1998) in de Brooklyn Academy of Music. Toen ik het theater uit liep bedacht ik dat ik het een enorm meeslepende reis vond, en dat werd een nog veel, veel langere...

Copy Of 06 Storytime Photoby Paulbgoode 700Px