Against Silence

Still Here Joannesavio 300Px







Na het overlijden van Zane wordt dans in het werk van Jones een vehikel om door het rouwproces te navigeren door steeds opnieuw zijn verhaal van verlies na te spelen, waarbij hij  experimenteert met verschillende choreografische strategieën en nieuwe narratieve vormen. In deze werken, zoals Absence (1989) en D-Man in the Waters (1989) verkent Jones met choreografische middelen begrippen als pijn, woede, verlies en angst voor de dood.


Jones’ solo Last Night on Earth (1992) leunt op het gebruik van accumulatie en herhaling zoals in vorig werk. Het dansen, expansief en lyrisch, wordt afgewisseld met meer grafische gebaren, waarbij hij met zijn wijsvinger een soort kaart van het geheugen tekent op zijn eigen lichaam. Hij wijst naar zijn mond, ogen en genitaliën, en zegt steeds: 'Het is niet mijn vijand.' De zin heeft betrekking op zijn lichaam, zijn seksualiteit, alsook op zijn geheugen, alsof hij zijn angsten bezweert, maar bovenal zichzelf in het openbaar opnieuw doet gelden als een actief, vitaal en seksueel begeerlijk persoon.  

 

Maar het is met Still/Here (1994) dat Jones er door zijn sociologische verbeelding in slaagt een verzameling individuele verhalen naar het podium te vertalen door een intersubjectieve ruimte te creëren en deze in  een bredere historische context te plaatsen. Door de ervaring van verlies van de privé- naar de publieke sfeer te verplaatsen, biedt Still/Here een krachtig en motiverend tegengeluid tegen de dominante, homofobe cultuur van die tijd. 


Still Here 700Px

In 1992 leidde Jones The Survival Workshops, met een brede groep vrijwilligers die zich geconfronteerd zagen met ziekte. Beweging werd de centrale as van het project: de ruimte waar onderhandelingen tussen gedachten en emoties, het heden en de verre toekomst konden plaatsvinden. De workshops hadden als doel de fysieke vitaliteit die vaak door ziektes verdwijnen te laten herleven. Ze werden vastgelegd door videokunstenaar Gretchen Bender en door een montage omgevormd voor het toneel. Fragmenten van de meer gedetailleerde verhalen werden geëxtrapoleerd en herhaald om empathie op te roepen. Net als Jones in de workshops, gebruikte Bender in de videodocumentaire beweging als een plaatsvervangend middel om het onvermogen om tegenslag coherent in woorden te vatten, te verlichten. De deconstructie van de gebaren van de deelnemers was, onsentimenteel formeel in handen van de dansers, nog steeds erg ontroerend.


De beslissing van danscriticus voor The New Yorker Arlene Groce om een artikel over Still/Here te schrijven zonder de voorstelling te willen zien, maakte een storm van controverse los. Still/Here werd hierdoor een schandaal dat paradoxaal genoeg hielp om dans op een centralere plek in het culturele discours te plaatsen.