Blog

Recensie: De Drie Zusters als tijdloze, digitale pixels

Door: Theaterkrant

19.6.2020

Drei Schwestern © Judith Buss (11)Foto: Judith Buss

In de zaal van de Münchner Kammerspiele golven wolken als de zee, goudgeel oplichtend. Middenin die wolkenmassa hangt een steriel, wit beeldscherm, als van een reusachtige iPad. Zo ziet regisseur Susanne Kennedy (1977) de wereld van Tsjechovs befaamde drie zusters uit het gelijknamige toneelstuk, voor het eerst opgevoerd in Moskou in 1901.

Het is Kennedy’s concept dat het leven een eindeloze herhaling is, de tijd een cirkel. Ze laat zich inspireren door het idee van filosoof Nietzsche die stelt dat het leven een ‘ewige Wiederkerh’ is, een altijddurende terugkeer. Dat is een interessant concept en symboliseert de verveling van de drie zussen. Bij Kennedy worden de scènes eindeloos herhaald, van elkaar gescheiden door een black out begeleid door steunende, zuchtende, kreunende geluiden. Het is fascinerend en tegelijk vervreemdend, grotesk en eclectisch.


De hele recensie lees je op Theaterkrant

HF BLOG