Fascinerende kruisbestuiving met orgel en elektronica in het Orgelpark

Twitchy Organs

Nederlandse première

Nico Muhly, Oneohtrix Point Never

U kijkt nu naar een voorstelling uit het archief van Holland Festival

De ragfijne repetitieve orgelmuziek van Nico Muhly vermengt zich in het Orgelpark met de elektronica van Oneohtrix Point Never (OPN), die met melancholische synthesizerklanken laveert tussen ambient, drones en gefragmenteerde dance. Muhly geldt als een van de spannendste jonge componisten uit de eigentijdse New Yorkse muziekscene, terwijl Brooklynite OPN (artiestennaam van Daniel Lopatin) hard op weg is naar de top van de elektronische muziek, zeker sinds zijn vorig jaar bij Warp Records verschenen album R Plus Seven. OPN, in wiens werk veelvuldig orgelsamples opduiken, voert zijn eigen nummers live uit. Muhly’s orgelmuziek wordt gespeeld door James McVinnie. Gedrieën zullen ze het concert afsluiten met een uitvoering van Muhly’s Twitchy Organs.
Programma Icoon

‘It’s the three of us and we’re going to make a big fun mess.’

Nico Muhly

programma

Nico Muhly (1981)
The Rev’d Mustard his Installation Prelude (2012)
Nederlandse première

Nico Muhly (1981)
Hudson Preludes (2005)
Nederlandse première

Oneohtrix Point Never
Timber (Bang on a Can rework)
Nederlandse première
Risky Music For Steamed Rocks (Witold Lutosławski rework)

Nico Muhly (1981)
Fast Cycles (2009)
Nederlandse première

Nico Muhly (1981)
Preludes on O Antiphons (2010)
Nederlandse première

Oneohtrix Point Never
Along Zebra Chrome Country

Nico Muhly (1981)
Twitchy Organs
Nederlandse première

Achtergrondinformatie

Organist James McVinnie, thuis in klassieke orgelmuziek en in het hedendaagse repertoire, laat tijdens deze editie van het Holland Festival een aantal keren van zich horen in werk van Nico Muhly. Muhly heeft meerdere stukken speciaal voor McVinnie gecomponeerd, net als andere hedendaagse componisten onder wie Robert Walker en Shara Worden. Onlangs nam McVinnie een cd op met werken van Muhly: Cycles. Uit een recensie van deze uitgave: ‘McVinnie's feel for the many moods [...] is as impressive as his technical command of the organ.’ En: ‘if anything, it’s a great introduction to the sounds and capabilities of an instrument that a lot of us know absolutely nothing about.’ Voor dit festivalprogramma staan O Antiphons, Fast Cycles en Twitchy Organs van Muhly op de rol.

 

Op initiatief van het Holland Festival bundelen James McVinnie en een van de spannendste opkomende namen in de elektronicahoek, Oneohtrix Point Never (OPN), hun krachten. Na een aantal solo’s – McVinnie speelt Muhly, OPN voert eigen werk uit – komen de musici samen in een uitvoering van Muhly’s Twitchy Organs. De mannen treden op in het Orgelpark; een passende locatie voor OPN’s muziek, gezien ook zijn recentste cd R Plus Seven, opgenomen voor het label Warp (onder meer het label van Aphex Twin) waar hij sinds kort aan verbonden is. Op dit album maakt hij veelvuldig gebruik van orgelsamples. Een recensent schreef: ‘Church organs shock and soar, synth patterns roll and roll staying one step to the right side of a seventies prog homage. This is a grand opening in every sense of the word and a delightfully confident opener to an album that brims with class, confusion and bravado.’

 

Oneohtrix Point Never is een pseudoniem van de in Brooklyn, New York, woonachtige experimentele musicus Daniel Lopatin. Oorspronkelijk komt Lopatin uit een Joodse familie die van Rusland naar de Verenigde Staten emigreerde. De kelder bij zijn ouders thuis in Boston stond vol met synthesizers; een erfenis van zijn vader die in de voormalige Sovjet-Unie in een band speelde. Lopatin werd geïnspireerd door de synthesizergeluiden van het Mahavishnu Orchestra en Stevie Wonder in zijn vaders muziekcollectie, en ook door de soundtracks van videospelletjes als Metroid. Film en soundtracks vormen een grote bron van inspiratie voor het werk van Lopatin, die een mix van stijlen en geluiden toepast. Lopatin ziet zichzelf niet als musicus. ‘Psychologisch benader ik muziek vaak als een liefhebber. Mijn manier was altijd: conceptueel en op een abstracte manier kijken, en proberen of ik vaste ideeën over genre zou kunnen overnemen en proberen er nieuw werk mee te maken.’

Biografieën

Nico Muhly (1981) is een Amerikaanse componist. Hij werd geboren in Vermont en groeide op in Providence, Rhode Island. Muhly studeerde af aan de Columbia University met een graad in de Engelse literatuur en in 2004 behaalde hij zijn masterdiploma aan de Juilliard School of Music in New York, waar hij les kreeg bij Christopher Rouse en John Corigliano. Vanaf zijn tweede studiejaar werkte Muhly gedurende zes jaar als MIDI-programmeur en editor voor Philip Glass. Muhly heeft een breed repertoire gecomponeerd voor ensembles, solisten en organisaties als het American Symphony Orchestra, de Boston Pops, Carnegie Hall, het Chicago Symphony Orchestra, violiste Hilary Hahn, choreograaf Benjamin Millepied, het New York City Ballet, de New York Philharmonic en de sopraan Jessica Rivera. Muhly heeft zijn vaardigheden als performer, arrangeur en dirigent ingezet voor onder meer Antony and the Johnsons, Doveman, Grizzly Bear en Usher. Hij schreef filmmuziek voor Joshua (2007), Margaret (2009) en The Reader (2008). In de lente van 2012 ging Muhly’s eerste opera, Two Boys – met een libretto van Craig Lucas en geregisseerd door Barlett Sher – in première in Londen. Een kameropera volgde later dat jaar, uitgevoerd in New York. Tot de mensen met wie Muhly het meest samenwerkt, behoort ook het team achter het cd-label Bedroom Community; het label werd in 2007 ingewijd met de uitgave van Muhly’s eerste album Speaks Volumes. Nico Muhly heeft vele cd’s uitgebracht, waaronder opnamen van zijn volledige koorwerk, Seeing is believing en het avondvullende stuk I drink the air before me. Ook de filmmuziek van Muhly is op cd verschenen.

Oneohtrix (spreek uit: one-oh-tricks) Point Never is de artiestennaam van de in Brooklyn wonende experimentele musicus Daniel Lopatin. Lopatin, componist van elektronische muziek, komt uit een Joodse familie die van Rusland naar de Verenigde Staten emigreerde. De kelder bij zijn ouders thuis in Boston stond vol met synthesizers; een erfenis van zijn vader die in de voormalige Sovjet-Unie in een band speelde. Lopatin werd geïnspireerd door de synthesizergeluiden van het Mahavishnu Orchestra en Stevie Wonder in zijn vaders muziekcollectie, en ook door de soundtracks van videospelletjes als Metroid. Film en soundtracks vormen een grote bron van inspiratie voor het werk van Lopatin, die een mix van stijlen en geluiden toepast. Lopatin handhaaft in zijn werk behendig het evenwicht tussen het experimentele en het toegankelijke. Onder zijn pseudoniem Oneohtrix Point Never nam hij cd’s op voor verscheidene labels, waaronder de uitgave Rifts, een compilatie van zijn vroege werk, en meer recent Replica, opgebouwd uit samples van televisiereclames. Zijn eerste album voor het label Warp, R Plus Seven, kwam uit in 2013. Lopatin heeft live-klanklandschappen gemaakt in het Museum of Modern Art in New York en werkte samen met componist Tim Hecker. Het roemruchte reclamebureau Saatchi & Saatchi heeft Lopatin gevraagd voor een installatieperformance op het filmfestival van Cannes en Sofia Coppola's compagnon Brian Reitzell nodigde hem uit om muziek voor Coppola's The Bling Ring te creëren. Saatchi & Saatchi kenmerken zijn muziek als volgt: ‘Er zit een zekere grandeur in, maar momenten van ironie en lichtheid bieden daar altijd een tegenwicht aan.’ 

James McVinnie heeft een veelzijdige carrière als organist en toetsenist. Tussen 2008 en 2011 was hij assistent-organist van de Westminster Abbey, waar hij speelde tijdens vele staatsaangelegenheden en gedurende speciale diensten van nationaal belang die live werden uitgezonden op de televisie. McVinnie studeerde muziek en orgel aan Clare College, Cambridge University. Met het Clare College Choir gaf hij uitvoeringen door heel Engeland, Europa, de Verenigde Staten en het Verre Oosten; hij begeleidde het koor eveneens op vele goed ontvangen cd’s. In 2006 nam McVinnie zijn eerste solo-cd op – met muziek van Samuel Sebastian Wesley – op het Willis-orgel uit 1873 in St Michael’s, Tenbury. Hij speelt ook op registraties van The King’s Consort, The Cardinall’s Musick, het National Youth Choir of Great Britain en St Albans Abbey Girls Choir. Voorts werkt hij geregeld samen met de BBC Singers tijdens live-uitzendingen via BBC Radio 3. In de zomer van 2009 maakte de musicus zijn solodebuut op de Salzburger Festspiele met het Freiburger Barockorchester. Recente solo-optredens brachten hem naar Duitsland, Zwitserland, Rusland, Denemarken en het festival MusicNOW in de Verenigde Staten. Als continuospeler trad hij met vooraanstaande ensembles en musici aan op vrijwel alle grote Europese oudemuziekfestivals. McVinnie’s bekendheid als partner van musici in de hedendaagse muziek is groeiende. Dit repertoire speelt een belangrijke rol voor hem; Nico Muhly, Graham Ross, Robert Walker, Richard Reed Parry, Shara Worden en David Lang hebben muziek voor hem geschreven. James McVinnie geeft orgelles aan Cambridge University en Tonbridge School, en is director of music aan St Andrew’s, Holborn, Londen.

CREDITS

muziek
Nico Muhly, Oneohtrix Point Never
uitvoering
James McVinnie, orgel
Nico Muhly, orgel
Oneohtrix Point Never, elektronica
coproductie
Holland Festival, Orgelpark

DEZE VOORSTELLING IS MEDE MOGELIJK GEMAAKT DOOR