Isabella Rossellini belicht het bizarre liefdesleven der dieren.

Bestiaire d’amour

Nederlandse première

Isabella Rossellini

U kijkt nu naar een voorstelling uit het archief van Holland Festival

Wat het favoriete standje van de worm is, wat een vrouwtjeseend met haar vagina kan en hoe de dolfijn geen gat onbenut laat: deze en nog veel meer pikante wetenswaardigheden over het liefdesleven der dieren passeren de revue in Bestiaire d’amour. Op lichtvoetige, droogkomische wijze vertelt Isabella Rossellini over lust, liefde, moederschap, seks en voortplanting tot in de verrassende en surreële details. Haar verhaal wordt geïllustreerd met korte videofilms die ze onder de titel Green Porno maakte voor het Sundance Channel. Van paringsdansen tot vechtpartijen, van orgieën tot groepsverkrachtingen, van kindermoord tot momenten van grote intimiteit en tederheid: soms zou je bijna vergeten dat het over dieren gaat.
Programma Icoon

‘Fascinating, a testament to nature’s amazing variety.’

The New York Times over Green Porno

Achtergrondinformatie

De Italiaanse Isabella Rossellini (1952), actrice en fotomodel en onder andere bekend van de David Lynch-films Blue Velvet (1986) en Wild at Heart (1990), komt naar het Holland Festival met een lichtvoetige en spitse conference – deels lezing, deels performance – over het bijzondere seksleven van dieren. Bestiaire d’amour is de theatrale versie van Green Porno: een serie korte komische films over dieren en hun liefdespraktijken – bedacht, gespeeld, geschreven en geregisseerd door Rossellini, zelf een toegewijd natuurliefhebber en hobbybioloog. De serie kwam in 2008 tot stand op verzoek van acteur en regisseur Robert Redford voor diens Sundance Festival, en werd uitgezonden op de digitale zender The Sundance Channel. Green Porno ontpopte zich tot groot succes en won in 2009 een Webby Award.

Met fantastische dierenkostuums en felgekleurde knip- en plakdecors – gerealiseerd door Jody Shapiro en Rick Gilbert – neemt Rossellini in Green Porno de kijker mee in het wonderlijke voortplantingsverhaal van de libelle, spin, bij, bidsprinkhaan, worm, slak en (vuur)vlieg. Daarbij worden haar onderkoelde absurdistische humor, de animaties en visuele grappen onderbouwd door wetenschappelijke feiten. En, ze toont de onvermijdelijke parallellen en contrasten met het liefdesleven van het vreemdste dier op aarde: de mens. Rossellini maakte meerdere vervolgen op de serie. In latere delen van Green Porno richtte ze zich op de zeedieren. Bon Appetit! (2010) gaat over de overbevissing en de dramatische gevolgen voor de voortplanting van zeedieren. In een andere Green Porno vervolgserie, Seduce Me (2010), onderzoekt Rossellini de merkwaardige verleidingsrituelen in het dierenrijk; in Mammas (2013) houdt ze zich bezig met het moederinstinct. Met Bestiaire d’amour zet ze nu de stap naar het podium, en komen een aantal van deze dierenthema’s samen in theatrale vorm.

Voor Bestiaire d’amour werkte Rossellini samen met schrijver Jean-Claude Carrière en regisseur Muriel Mayette van de Comédie Française. In deze theatrale lezing bespreekt Rossellini, geheel in het zwart gekleed, tot in hilarisch surreële details het liefdesspel van spinnen, dolfijnen, insecten, hamsters en andere dieren. Alle vormen van lust komen voorbij. Van orgieën, vecht- en valpartijen, partner- en kindermoord, verkrachtingen, paringsdansen met kunst- en vliegwerk en acrobatische standjes, maar ook momenten van grote intimiteit en tederheid. De links met de mensenwereld zijn snel gemaakt. ‘De vlinder kan op een kilometer afstand zijn geliefde al voelen,’ zegt Rossellini, ‘maar mensen zijn soms al blind voor elkaar als ze een paar meter verwijderd zijn.’

De conference wordt kracht bijgezet met 6 à 7 filmfragmenten waarin Rossellini, uitgedost als vlieg, eend, inktvis of insect haar verhaal illustreert. Bestiaire d’amour ging in juni 2013 in première op het festival Printemps de Comédie in Montpellier en was in eerste instantie bedoeld als éénmalig evenement. Haar conference bleek echter zo succesvol dat tournees door Frankrijk en de Verenigde Staten, Engeland en Australië zouden volgen. Het Holland Festival heeft nu de Nederlandse première.

Biografieën

Actrice en model Isabella Rossellini (Rome, 1952) werd wereldberoemd door haar rollen in de films van de Amerikaanse regisseurs David Lynch (Blue Velvet, Wild At Heart) en Robert Zemeckis (Death Becomes Her), en was van 1982 tot 1996 hét gezicht van het cosmeticamerk Lancôme. Als dochter van de Zweedse filmdiva en Oscarwinnares Ingrid Bergman en de Italiaanse neorealistische filmregisseur Roberto Rossellini groeide ze op in Rome en Parijs, en belandde uiteindelijk in New York. Ze maakte haar filmdebuut in Vincente Minnelli’s A Matter of Time (1976) en werkte tevens als vertaler en Amerika-correspondent voor de Italiaanse televisiezender RAI. In 1986 speelde ze haar bekendste rol als de verknipte nachtclubzangeres Dorothy Vallens in Blue Velvet, waarvoor ze een jaar later bekroond werd met een Independent Spirit Award. In 2010 was ze te zien in Saverio Costanzo´s film La solitudine dei numeri primi. Als scenarioschrijver maakte ze in 2005 haar debuut met de korte film My Father Is 100 Years Old, een eerbetoon aan haar vader. Drie jaar later werd ze door acteur en regisseur Robert Redford gevraagd om een serie te maken voor diens Sundance Festival en de digitale zender The Sundance Channel, waarbij ze haar dierenliefde, milieuactivisme en fascinatie voor biologie kon combineren. Dat werd Green Porno (2008), een serie korte films over het seksleven van dieren. De serie werd in 2009 bekroond met een Webby Award. Er werden diverse vervolgseries gemaakt, zoals Seduce Me (2010), Mammas (2013) en Bon Appetit! (2010) en de spin-off Animals Distract Me (2011). Bestiaire d’amour is haar tweede theaterproductie, na de voorstelling The Stendhal Syndrome (2004). Daarnaast zet Rossellini zich in voor milieubehoud en sociale gerechtigheid. Ze is bestuurslid van het Wildlife Conservation Network, voorzitter en directeur van de Howard Gilman Foundation – een organisatie gericht op natuurbescherming en de bevordering van de fotografie en danskunst. Ze is verder betrokken bij The Nature Conservancy en het trainen van blindengeleidehonden. Sinds 2003 is Rossellini tevens National Ambassador voor het United States Fund for UNICEF.

 

Schrijver, regisseur en acteur Jean-Claude Carrière (Colombières-sur-Orb, 1931) werkt al meer dan vijftig jaar op talloze creatieve terreinen. Hij schreef voor filmiconen als Jacques Tati, Pierre Etaix en maakte zes films met Luis Buñuel. In zijn zeer diverse, rijke loopbaan was Carrière onder andere betrokken bij de films Taking Off (1971) en Valmont (1989) van Milos Foreman, Die Blechtrommel (1979) van Volker Schlöndorff, La Piscine (1969) en Borsalino (1970) van Jacques Deray en Das Weisse Band (2009) van Michael Haneke. In 1988 bewerkte hij Milan Kundera’s roman The Unbearable Lightness of Being tot scenario voor regisseur Philip Kaufman. In het theater werkt hij al ruim 34 jaar samen met de legendarische regisseur Peter Brook en bewerkte samen met Brook het mystieke gedicht van de Perzische dichter Farid Al-Din Attar, Conference of the Birds (1177) tot een theatervoorstelling in 1979. Dit was een voorschot op Brooks monumentale versie van het vedische heldenepos The Mahabharata (1985), een gigantische voorstelling waar Carrière ook nauw bij betrokken was. Daarnaast schreef hij twaalf televisiefilms, waarvan er drie – waaronder La Controverse de Valladolid (1992) – bekroond werden met de Franse televisieprijs Sept d'Or. Carrière maakte zijn debuut als romanschrijver in 1957 met Lézard, en bleef zich ook in deze kunstvorm ontwikkelen, naast zijn werk als librettist voor de opera en liedtekstschrijver. Zijn meest recente roman, Désorde, kwam uit in 2012.

CREDITS

tekst
Isabella Rossellini, Jean-Claude Carrière
artistieke begeleiding
Muriel Mayette
uitvoering
Isabella Rossellini
lichtontwerp en video
Antoine Manichon
Engelse vertaling
Julia Groopman
productie
Les Visiteurs du Soir

DEZE VOORSTELLING IS MEDE MOGELIJK GEMAAKT DOOR