Meeslepende Australische bewerking van Ibsens hartverscheurende familiedrama.

The Wild Duck

Simon Stone, Belvoir (Sydney)

U kijkt nu naar een voorstelling uit het archief van Holland Festival

Soms is het misschien beter de waarheid niet te weten. Hjalmar Ekdal woont redelijk gelukkig in een klein flatje met zijn vader, zijn vrouw, zijn dochter en een eend. Maar niet alles is wat het lijkt. Als zijn oude vriend Gregers Werle terugkeert en oude familiegeheimen ontdekt, besluit die Hjalmar deelgenoot te maken, met desastreuze gevolgen voor het gezin. De jonge Australische regisseur Simon Stone, in residentie bij het Belvoir theater in Sydney, levert een strakke bewerking die Ibsens moderne klassieker kracht, vaart en energie geeft. Stone heeft zijn acteurs letterlijk achter glas gezet. Het publiek is bijna als voyeur getuige hoe de personages moeten worstelen met waarheid en leugen in dit glazen huis, waaruit geen ontsnappen mogelijk lijkt.
Programmaboek

CREDITS

door
Simon Stone
Chris Ryan
naar
Henrik Ibsen
toneelbeeld
Ralph Myers
kostuums
Tess Schofield
licht
Niklas Pajanti
muziek, geluidsontwerp
Stefan Gregory
regie-assistent
Anne-Louise Sarks
dramaturgie
Eamon Flack
stage manager
Luke McGettigan
assistent stage manager
Amy Morcom
tour management
Arts Projects Australia
cast
Blazey Best
John Gaden
Brendan Cowell
Damon Herriman
Eloise Mignon
Anthony Phelan
productie
Belvoir

'Devastatingly good ... with a brilliant new script.'

The Sunday Telegraph

Achtergrondinformatie

De Wilde Eend (1884) wordt algemeen gezien als het grootste meesterwerk in het oeuvre van de Noorse schrijver Henrik Ibsen (1828-1906). Ibsen, vaak de ‘vader van het realisme’ genoemd, schetst in deze tragedie met meesterlijk gebruik van ironie hoe de waarheid niet altijd zaligmakend is, en soms te zwaar kan wegen voor het breekbare hart van een mens.


De Wilde Eend vertelt het verhaal van Gregers Werle, een jonge man die terugkeert naar zijn geboortestad en daar opnieuw in contact komt met zijn jeugdvriend Hjalmar Ekdal. Hjalmar lijkt in zijn kleine huisje samen met zijn vrouw Gina, zijn dochter Hedvig en zijn vader een gelukkig leven te leiden, maar Gregers ontdekt dat het een leven is dat gebaseerd is op leugens. Hjalmars vader is blijven steken in zijn sportieve verleden: op de zolder van het huisje jaagt hij op duiven, konijnen en andere kleine dieren die daar zijn opgesloten. Hjalmar zelf houdt zich vast aan een compleet imaginaire ‘grote ontdekking’ op het gebied van de fotografie. Zijn dochter Hedvig wordt langzaam blind, maar om haar hiermee niet te hoeven confronteren wordt ze van school gehouden. Haar emotionele leven speelt zich af rond een kreupele wilde eend die opgesloten zit op zolder. Als klap op de vuurpijl komt Gregers er na een ontmoeting met zijn rijke en machtige vader Håkon achter dat Hedvig niet het kind van Hjalmar is, maar van Håkon. Hjalmar heeft hier geen weet van. Gina, toen een dienstmeid, was de maîtresse van Håkon. Om het kind een legale status te kunnen geven, is zij met Hjalmar getrouwd (Håkon wordt overigens net als zijn dochter Hedvig blind). Gregers, die heilig gelooft in de reinigende werking van de waarheid, besluit Hjalmar deelgenoot te maken van het geheim van Håkon en Gina – met desastreuze gevolgen voor het gezin. Hjalmar sluit zich af van Gina en van Hedvig. Als Gregers de situatie wil repareren door Hedvig te zeggen dat ze misschien de eend door haar opa moet laten doodschieten om Hjalmar een offer te brengen, denkt zij dat hij, zoals zo vaak, eigenlijk iets anders bedoelt, en brengt een nog veel groter offer: zij berooft zichzelf van het leven.

Regisseur Simon Stone heeft in zijn adaptatie rigoureus geschrapt in Ibsens tekst. De korte scènes worden vaak abrupt – soms zelfs middenin de dialoog - afgekapt door complete black-outs die worden opgevuld door de intense vioolmuziek van componist Stefan Gregory. Het zijn ingrepen die Ibsens klassieker kracht, vaart en energie geven. Door de bijrollen (een dokter, een accountant, een huishoudster, een dienstknecht, een student theologie, twee heren, zes tafelgasten en verscheidene obers) uit het script te schrappen en de zes hoofdfiguren op te sluiten in een ‘glazen huis’ wordt het publiek als een soort van voyeur gedwongen te kijken naar zes mensen wier levens onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Zes mensen die moeten worstelen met waarheid en leugen, voor wie een uitweg niet mogelijk lijkt en van wie eenieder en tegelijk niemand verantwoordelijk gehouden kan worden voor de tragische dood van Hedvig.

Biografieën

Simon Stone (1984) is een Australisch acteur en theaterregisseur en een van de grootste jonge talenten van het Australische toneel. Stone werd geboren in Basel. Vandaar verhuisde hij met zijn ouders en twee zussen naar Cambridge om uiteindelijk te belanden in Australië. Daar studeerde hij aan de Victorian College of the Arts aan de Universiteit van Melbourne. In 2007 richtte hij het onafhankelijk theatergezelschap The Hayloft Project op. Met dit gezelschap bracht hij onder meer Voorjaarsontwaken van Wedekind, Tsjechovs Platonov en 3xZusters, De Zelfmoord van Erdman en The Only Child, een nieuwe versie van Ibsens Kleine Eyolf op de planken. In 2009 regisseerde hij voor Belvoir De Belofte van Arbuzov. In 2010 schreef en regisseerde hij een versie van Thyestes van Seneca voor The Hayloft Project en het Malthouse Theatre in Melbourne. Hij won hiermee drie Green Room Awards, voor Beste Adaptatie, Beste Productie en Beste Gezelschap. In 2011 werd Stone huisregisseur bij Belvoir. In zijn eerste jaar daar schreef en regisseerde hij een nieuwe versie van Henrik Ibsens De Wilde Eend. Hiervoor won hij de Helpmann Award voor Beste Toneelstuk. In datzelfde jaar schreef en regisseerde hij ook een adaptatie van Bertolt Brechts Baal. In 2012 regisseerde (en herschreef) Stone StrangeInterlude van Eugene O’Neil, Death of a Salesman van Arthur Miller en een toneelversie van Ingmar Bergmans film Face to Face. Voor De Wilde Eend won Stone de prijs voor Best Director en Best Mainstage Production bij de Sydney Theatre Awards. Stone stond eerder ook regelmatig op het toneel en acteert zo nu en dan nog in films. Hij speelde onder meer in Jindabyne, Kokoda en recentelijk nog in Eye of the Storm.



Het Belvoir St Theatre in Sydney is de vaste speelplaats van het Belvoir toneelgezelschap. In 1984 werd het toenmalige Nimrod Theatre van faillissement gered door zo’n zeshonderd grote namen uit de Australische culturele sector, waaronder Nicole Kidman, Judy Davis, Gillian Armstrong, Sam Neil en Dame Joan Sutherland. Het theater werd omgedoopt in het Belvoir St Theatre. Het Belvoir toneelgezelschap werd in datzelfde jaar opgericht en heeft sindsdien een naam opgebouwd als een innovatief en spraakmakend gezelschap dat de meest prominente en meest veelbelovende namen in de Australische theaterwereld aan zich weet te binden. Onder de (ex-)medewerkers bevinden zich acteurs als Geoffrey Rush, Cate Blanchett en Jacqueline McKenzie.

Clifford Chance

 

 

 

 

 

 

 

 

 

DEZE VOORSTELLING IS MEDE MOGELIJK GEMAAKT DOOR