Scherpzinnige en geestige voorstelling over botsing tussen hoge en lage kunst.

Prefiero que me quite el sueño Goya a que lo haga cualquier hijo de puta

Rodrigo García, Emilio García Wehbi

U kijkt nu naar een voorstelling uit het archief van Holland Festival

In Prefiero que me … (Liever dat Goya me uit mijn slaap houdt dan een of andere klootzak) verwijzen schrijver Rodrigo García en regisseur Emilio García Wehbi naar de beroemde zwarte schilderijen van de Spaanse schilder Goya. Het verhaal gaat over een man die zijn spaargeld wil opnemen om met zijn twee kinderen af te reizen naar Madrid om er te genieten van kunst, cultuur en het goede leven. Maar met al zijn verheven aspira­ties kan hij zich niet onttrekken aan de alom aanwezige uitingen van populaire cultuur – en zijn kinderen blijven maar zeuren dat ze naar Disneyland willen. Dan dringt de vraag zich op of de kunst nog wel een plaats heeft in onze moderne consumptiemaatschappij.

Programma

CREDITS

regie, dramaturgie, uitvoering
Emilio García Wehbi
tekst
Rodrigo García
toneelbeeld
Julieta Potenze
licht
Alejandro Le Roux
muziek
Marcelo Martínez
video
Santiago Brunati
regie-assistent, productie
Julieta Potenze
met steun van
CCEBA (Cultural Center of Spain in Buenos Aires
INT (National Theatre Institute)

García's relentless philosophical and political view finds an excellent translator in García Wehbi.

Clarín (Argentinië)

Achtergrondinformatie

De experimentele Argentijnse theatermaker Emilio García Wehbi (1964) heeft een tekst van zijn landgenoot, de radicale schrijver Rodrigo García (1964) genomen en geënsceneerd als een ‘geïllustreerde monoloog’ over familiebanden, dwangmatige consumptiedrang, hoge en lage kunst. Deze solo met de intrigerende titel Prefiero que me quite el sueño Goya a que lo haga cualquier hijo de puta (2012), vrij vertaald: ‘Liever dat Goya me uit mijn slaap houdt dan een of andere klootzak’, is op het Holland Festival te zien in Theater Frascati.

 

García Wehbi startte in 1989 de experimentele theatergroep El Periférico de Objetos en reisde met zijn ongrijpbare theatervorm de wereld over. In 2001 speelde El Periférico de Objetos op het Holland Festival de voorstelling ZOOedipous. Een vrijzinnige, nachtmerrieachtige bewerking van de Griekse tragedie Oedipous Rex, vermengd met teksten van Franz Kafka.

 

De solovoorstelling Prefiero… is een schuimbekkende tirade tegen de consumptiemaatschappij. Het stuk is een schijnbaar chaotische aaneenschakeling van beelden, bijeengehouden door de verhaallijn van de verteller. In een razende monoloog vol provocaties, overdrijving en scherp taalgebruik sleurt de hoofdpersoon het publiek mee in zijn universum. De voorstelling begint met de proloog Principes voor een cynische ethiek, terwijl een gorilla boeken over het podium smijt en een woeste donderpreek afsteekt. Het strijdtoneel – naar een ontwerp van Julieta Potenze – is een surreëel decor met een levensgroot opgezet hert, een hardloopmachine, een nepgrasveldje, een bureau, tv en een gigantische stapel boeken.

 

Tijdens een slapeloze nacht beleeft een burgerlijke familieman – García Wehbi zelf, gehuld in het zwarte gorillapak – een plotseling moment van helderheid. Hij haalt zijn zuurverdiende spaargeld van de bank, neemt de eerste vlucht naar Madrid met zijn twee kinderen, consumeert grote hoeveelheden bier, sterke drank, tortilla’s, Serranoham en Rioja, huurt de Duitse filosoof Peter Sloterdijk in (om vermaakt te worden door diens pessimistische wereldvisie) en breekt ’s nachts binnen in het Museo Nacional del Prado. In alle rust wil hij de zwarte schilderijen van Francisco Goya (1746-1828) kunnen bewonderen; de veertien macabere doeken waarin Goya de angst voor zijn eigen waanzin, en zijn zwartgallige blik op de mensheid tot uiting bracht. Dit alles terwijl zijn twee zoontjes liever naar Disneyland Parijs willen.

 

Met zijn experimentele, zwartkomische werk won schrijver Rodrigo García in 2009 de 9e editie van de Europe Prize New Theatrical Realities. In Prefiero… (geschreven in 2004) ageert hij tegen de vervreemdende, gewelddadige werking van het kapitalisme en consumentisme. Een thema dat in zijn vileine teksten steeds weer terugkeert, zoals in Agamenón, Volvi del supermercado y led i una paliza a mi hijo (2012), wederom een theatrale samenwerking met García Wehbi. Tevens komen er in Prefiero… fragmenten van schrijvers Michel Onfray en W.H. Auden voorbij, en worden foto’s en schilderijen geprojecteerd van Thomas Hoepker, Richard Drew, Pieter Breughel en Jake & Dinos Chapman.

 

De makers zijn er niet op gericht om uitsluitend te choqueren of kant-en-klare antwoorden te geven. Ze willen het publiek aan het denken zetten, en een actieve rol in de voorstelling geven. Daarbij wordt de provocatie niet geschuwd.

 

Prefiero que me quite el sueño Goya a que lo haga cualquier hijo de puta ging in 2012 in première in Teatro Timbre 4, Buenos Aires.

Biografieën

Emilio García Wehbi (1964) is een interdisciplinaire werkende kunstenaar uit Buenos Aires, Argentinië. In 1989 richtte hij de experimentele theatergroep El Periférico de Objetos op, reisde met zijn excentrieke werk de wereld over, en ontwikkelde zich tot prominente regisseur, performer, beeldend kunstenaar en docent. Zijn theatervoorstellingen, opera’s, installaties en interventies in de openbare ruimte zijn vertoond op talloze gerespecteerde internationale kunstfestivals, van Zuid-Amerika tot Japan. Zijn ongrijpbare, veelzijdige kunst gaat in tegen alle hokjes en gangbare kunstclassificaties, maar is er altijd op gericht om een ideeënuitwisseling aan te gaan met het publiek. Terugkerende thema’s in García Wehbi’s werk zijn obsceniteit, crisis, het noodlot, provocaties, instabiliteit, tegendraadsheid, het geheugen, de dood en geweld. In zijn artistieke visie komen al deze elementen samen. In 2001 was hij al eerder te zien op het Holland Festival met ZOOedipous, een eigenzinnige versie van de Griekse tragedie Oedipous Rex, met mime, poppenspel en teksten van Franz Kafka. Hij doceerde theaterwetenschap aan de Freie Universität in Berlijn, de Universidad Nacional de Colombia in Bogotá en aan de Ludwig Maximilian Universität in München.

 

Schrijver Rodrigo García (1964) werd geboren in Spanje en groeide op in de sloppenwijken van Buenos Aires. Hij werkte als een kruidenier, slager, loopjongen en publicist, voor hij zich volledig toelegde op het theater. In 2009 won hij de 9e editie van de Europe Prize New Theatrical Realities. García schrijft, regisseert, acteert, ontwerpt en maakt videokunst. Met zijn theatergezelschap La Carnicería Teatro (Het Slachttheater) ontwikkelde hij een verrassende, unieke theatertaal waarbij hij op zoek gaat naar nieuwe rituelen in het alledaagse bestaan. De titel van zijn gezelschap is niet alleen een verwijzing naar het oude beroep van zijn vader, maar symboliseert ook García’s aanval op ‘het vlees en de botten‘ van de hedendaagse samenleving. Met zijn explosieve taalgebruik valt hij op expliciete wijze de kapitalistische wereld aan, met al het overdadige materialisme en de vervreemdende consumptiedrang. Daarbij put hij inspiratie uit de radicale teksten van Samuel Beckett of Louis-Ferdinand Céline, maar ook de surreële films van Luis Buñuel en David Lynch of de zwarte schilderijen van Francisco Goya. Zijn werk is te zien geweest op prestigieuze theaterfestivals in Madrid, Bretagne, Avignon, Venetië en Parijs. Maar theater is voor García allesbehalve elitair of specialistisch. Hij weigert zich te conformeren aan theatrale regels of dogma’s. García: “Ik droom van een theater waarbij iedereen de deur kan openen.”

DEZE VOORSTELLING IS MEDE MOGELIJK GEMAAKT DOOR