Amerikaans dansicoon presenteert zijn nieuwe project in Amsterdam.

L.A. Dance Project

Millepied, Forsythe, Cunningham

U kijkt nu naar een voorstelling uit het archief van Holland Festival

Hij was een bekroond danser en choreograaf van het prestigieuze New York City Ballet en maakte de choreografie van de Oscarwinnende psychologische thriller Black Swan. Maar Benjamin Millepied houdt van nieuwe uitdagingen en verhuisde in 2011 naar Los Angeles om daar het L.A. Dance Project op te zetten. Het is niet een dansgezelschap in de traditionele zin, meer een kunstenaarscollectief. Millepied gaat binnen dit collectief kruisbestuivingen aan met allerlei andere kunstvormen om zo de traditionele grenzen van de dans te doorbreken. L.A. Dance Project brengt een programma met het radicale Winterbranch van Merce Cunningham, het zelden uitgevoerde Quintett van William Forsythe en Reflections, een nieuw stuk van Millepied zelf.
Programmaboek

CREDITS

choreografie
William Forsythe
in samenwerking met
Dana Caspersen
Stephen Galloway
Jacopo Godani
Thomas McManus
Jone San Martin
kostuums
Stephen Galloway
licht
William Forsythe
regie
William Forsythe
Stephen Galloway
Thomas McManus
Jone San Martin
choreografie
Merce Cunningham
decor, kostuums
Robert Rauschenberg
licht
Beverly Emmons, Lighting (gebaseerd op concept van Robert Rauschenberg)
choreografie
Benjamin Millepied
muziek
David Lang
visuele installatie, kostuums
Barbara Kruger
licht
Roderick Murray
dans
Julia Eichten
Charlie Hodges
Morgan Lugo
Nathan Makolandra
Amanda Wells
productie
L.A. Dance Project

[Benjamin Millepied] made his L.A. Dance Project a unique cultural resource with an inaugural performance.

The Los Angels Times

Achtergrondinformatie

De Franse Benjamin Millepied (1977) was van 1995 tot 2011 als bekroond danser en choreograaf betrokken bij het prestigieuze New York City Ballet. Bij het grotere publiek werd hij bekend door zijn choreografieën voor de psychologische thriller Black Swan (2010).



In 2011 verhuisde Millepied van New York naar Los Angeles. Daar begon hij L.A. Dance Project (LADP); een los verband van kunstenaars uit verschillende disciplines: componist Nico Muhly, consultant Matthieu Humery, producer Charles Fabius en filmproducent Dimitri Chamblas. Het collectief werd deels opgericht om de wereldstad Los Angeles te voorzien van een eigen balletgezelschap, maar vooral om een nieuw publiek aan te boren dat niet snel naar dans in een formele setting gaat, aldus Millepied. L.A. Dance Project biedt nadrukkelijk méér dan ballet alleen en is gericht op de kruisbestuivingen tussen verschillende kunstvormen, talentontwikkeling en nieuwe toepassingen van dans binnen film en de beeldende kunsten.



Op het Holland Festival presenteert Millepied een samengesteld programma met drie producties van L.A. Dance Project. Twee daarvan zijn bekende werken uit de recente dansgeschiedenis door twee Amerikaanse meester-choreografen: Quintett (1993) van William Forsythe en Winterbranch (1964) van Merce Cunningham. Het programma wordt aangevuld met een geheel nieuwe choreografie van Millepied zelf, Reflections (2013). Dit werk komt tot stand in samenwerking met de post-minimalistische componist David Lang, onder andere bekend van zijn arrangementen voor het Kronos Quartet voor de film Requiem for a Dream (2000), en een decor van de conceptuele kunstenaar Barbara Kruger, die furore maakte met haar kamervullende installaties vol zwart-wit fotografie van manshoge teksten en slogans. Lang werkte al eerder met Millepied voor diens choreografieën Plainspoken (2010) en This part in darkness (2011).



In het diverse dansprogramma van L.A. Dance Project grijpt Millepied terug op de innovaties van Forsythe en Cunningham. In zijn oudere choreografieën geeft Forsythe een expressieve draai aan de basistechnieken en posities uit het klassieke ballet. Met veel ruimte voor improvisatie binnen de bestaande structuren, een nadruk op een collectieve werkwijze, en een grote interesse voor andere kunstvormen zoals beeldende kunst en architectuur. Het leverde Forsythe onder danspuriteinen de bijnaam The Antichrist of Ballet op. Quintett maakte hij als liefdesbrief aan zijn stervende vrouw. Het stuk – een wals voor vijf dansers met een rol voor Millepied zelf, op het bekende Jesus’ blood never failed me yet (1971) van Gavin Bryars – is echter allesbehalve morbide. Speelse, complexe bewegingen, razendsnelle veranderingen van richting en zwaartekrachttartende sprongen wisselen elkaar in hoog tempo af.



Het experimentele en compromisloze Winterbranch van Cunningham is sinds de première in 1964 op de meest uiteenlopende manieren geïnterpreteerd. In Japan werd het gezien als een stuk over de gevolgen van een atoomramp, en in Duitsland kwam de associatie met concentratiekampen bovendrijven. Het minimalistische werk draait om twee ‘facts of dancing’, aldus Cunningham. De dansers tonen een serie strak gestileerde valpartijen, van slow motion tot verbijsterend snel, soms bijna niet te zien vanwege het duistere lichtontwerp. Totdat ze samenkomen in één simultaan vallende en opstijgende beweging. Voor de extreme en compromisloze soundtrack, getiteld 2 Sounds, gebruikte Fluxus-componist La Monte Young het geluid van asbakken die langs een spiegel worden geschraapt en stokken die tegen een Chinese gong worden geschuurd.



De eerste productie van L. A. Dance Project – met de eerdergenoemde stukken Quintett, Winterbranch en een andere choreografie van Millepied, Moving parts (2012) – ging op 22 september 2012 in première in The Music Center’s Walt Disney Concert Hall in Los Angeles. Millepieds meest recente werk, Reflections, zal vlak voor het Holland Festival in Parijs in première gaan.

Biografieën

De Franse danser en choreograaf Benjamin Millepied (1977) werd geboren in Bordeaux en begon op achtjarige leeftijd met dansen, onder begeleiding van zijn moeder Catherine. Van zijn dertiende tot zijn zestiende volgde hij een opleiding bij het Conservatoire National de Lyon, en in 1992 maakte hij zijn Amerikaanse debuut tijdens een zomerprogramma van de School for American Ballet (SAB), de officiële opleiding van het New York City Ballet. In 1994 won hij de Prix de Lausanne en in 1993 ontving hij een beurs van het Franse Ministerie van Cultuur voor een studie aan de SAB. In zijn laatste jaar op deze opleiding won hij de Mae L. Wien Award for Outstanding Promise en werd bij het New York City Ballet ingelijfd. In 2001 werd hij hier gepromoveerd naar de rang van Principal Dancer. Millepied bleef tot 2011 als danser en choreograaf bij dit prestigieuze gezelschap betrokken.



Bij het grotere publiek werd hij bekend door zijn choreografieën voor, en rol in, de psychologische thriller Black Swan (2010). De film won een Oscar voor de rol van actrice Nathalie Portman – tevens zijn vrouw. Daarnaast was Millepied gastjurylid in het tv-programma So you think you can dance? In 2011 verhuisde Millepied naar Los Angeles. Daar begon hij L.A. Dance Project (LADP); een kunstcollectief met componist Nico Muhly, consultant Matthieu Humery, de Nederlandse producer Charles Fabius en filmproducent Dimitri Chamblas. De openingsvoorstelling, met onder andere choreografieën van William Forsythe en Merce Cunningham, ging op 22 september 2012 in première in The Music Center’s Walt Disney Concert Hall. In september 2014 wordt Millepied de nieuwe balletdirecteur van l’Opéra de Paris. Hij volgt hier Brigitte Lefévre op.

 

De Amerikaanse danser en choreograaf William Forsythe (1949) wordt beschouwd als één van de meest invloedrijke vernieuwers binnen de hedendaagse dans. Hij gaf een nieuwe inhoud aan het klassieke ballet en gebruikte de klassieke danstechnieken om tot een dynamische en 21e-eeuwse kunstvorm te komen. Daarbij zoekt Forsythe de kruisbestuiving met andere kunstvormen, zoals architectuur, beeldende kunst en digitale media. Zijn vernieuwingsdrang leverde hem de bijnaam The Antichrist of Ballet op. Forsythe, geboren in New York City, volgde zijn dansopleiding aan de Jacksonville University in Florida en de School of American Ballet in New York, en danste bij het Joffrey Ballet in Chicago. In 1976 verhuisde hij naar Stuttgart en werd huischoreograaf bij het Stuttgart Ballet, en in 1984 directeur van Ballett Frankfurt. In 2004 richtte hij zijn eigen gezelschap op, The Forsythe Company.



Zijn werk werd internationaal geroemd. Zo ontving hij onder andere 3 Bessie Awards, 2 Laurence Olivier Awards en de Nijinsky Award. In 1994 zorgde Forsythe voor een revolutie in het dansonderwijs met zijn computerapplicatie Improvisation Technologies, gevolgd door een tweede in 2009, Synchronous Objects for One Flat Thing, reproduced. In 2010 lanceerde hij Motion Bank, een digitale database voor choreografen. In hetzelfde jaar werd hij op de Biënnale van Venetië onderscheiden met een Gouden Leeuw. Zijn werk is meerdere keren op het Holland Festival te zien geweest, vorig jaar met zowel de dansvoorstelling Bill & Mr. B. als de choreografische installatie City of Abstracts. De Franse choreograaf Benjamin Millepied presenteert nu een bewerking van Quintett (1993).

 

De Amerikaanse choreograaf en dansvernieuwer Merce Cunningham (1919-2009) heeft een onuitwisbare invloed gehad op de ontwikkeling van de hedendaagse dans. Cunningham was als koploper van de postmoderne, experimentele dans een van de eerste choreografen die het aandurfde om het verhalende element volledig uit zijn werk te verwijderen. Dans ging hem uitsluitend om de puurheid en techniek van de bewegingen, en hoe de ene beweging tot de andere kon leiden. Daarbij vormden observaties van de natuur, de bewegingen van dieren, het toeval van de I Ching, en de krioelende mensenmassa’s op de New Yorkse straten een onuitputtelijke inspiratiebron.


Cunningham werd geboren in Centralia, Washington en maakte als kind kennis met het tapdansen. Hij studeerde dans en theater aan de Cornish School in Seattle en maakte van 1939 tot 1945 deel uit van het gezelschap van dansicoon Martha Graham. In 1944 maakte hij zijn debuut als choreograaf, met muziekvernieuwer John Cage als pianist. In 1959 richtte zijn Merce Cunningham Dance Company op, en vanaf zijn eerste internationale tournee (1964) kreeg hij als dansvernieuwer wereldwijd erkenning. Cunningham bleef tot aan het eind van zijn leven nauw samenwerken met kunstenaars uit andere disciplines. Ook bleef hij extreem productief en innovatief, zo was hij een van de eersten die video en computerprogramma’s gebruikte op de dansvloer. In 2010 werd de – reeds overleden – meester op het Holland Festival geëerd met een drieluik met choreografieën van Boris Charmatz en Jérôme Bel en een film van Tacita Dean. De Franse choreograaf Benjamin Millepied toont op het Holland Festival 2013 een interpretatie van Cunninghams Winterbranch (1964).