Virtuoos theater uit Buenos Aires over vier filmmakers waarbij fictie en werkelijkheid constant in elkaar grijpen.

Cineastas

Mariano Pensotti

U kijkt nu naar een voorstelling uit het archief van Holland Festival

Vier filmmakers in Buenos Aires beginnen elk aan een nieuwe film. Wat ze niet vermoeden is dat het creatieve proces hun leven een nieuwe wending zal geven. De Argentijnse regisseur Mariano Pensotti heeft internationaal faam verworven met toneel waarin de spanning tussen realiteit en fictie centraal staat. Voor dit stuk creëert vormgever Mariana Tirantte een decor als een split-screen waarmee voortdurend geschakeld wordt tussen het leven van de filmmakers en de films die zij maken. Zoals de hoofdpersonen in hun films een beeld voor eeuwig willen vastleggen, zo zoeken zij ook in hun leven naar betekenis. Het is een zoektocht waarbij fictie en werkelijkheid voor onverwachte verrassingen zorgen.

Deze voorstelling maakt onderdeel uit van de focus op Zuid-Amerikaans theater.

Programmaboek

CREDITS

regie, teksten
Mariano Pensotti
toneelbeeld, kostuums
Mariana Tirantte
muziek
Diego Vainer
lichtontwerp
Alejandro Le Roux
productie-assistent
Gabriel Zayat
regie-assistent, stage manager
Leandro Orellano
uitvoering
Horacio Acosta
Elisa Carricajo
Valeria Lois
Javier Lorenzo
,,
Marcelo Subiotto
productie
Grupo Marea, Complejo Teatral de Buenos Aires
coproductie
Kunstenfestivaldesarts
Wiener Festwochen
HAU Hebbel am Ufer
Festival d'Automne a Paris
Theaterformen Hannover
Holland Festival

Pensotti reminds us that artists ... are of the world, not above-it.

Los Angeles Times over El pasado es un animal grotesco

Achtergrondinformatie

‘Only the ephemeral lasts’ (‘Alleen het vluchtige blijft’) is een van de motto’s van Cineastas van de Argentijnse regisseur Mariano Pensotti. Desondanks zoeken we steeds naar betekenis, naar iets wat beklijft, in deze stroom van gebeurtenissen die ons leven is. Zo ook de vier filmmakers die ten tonele worden gevoerd in Cineastas. Zoals zij zoeken naar veelzeggende beelden bij het maken van hun films, zo zoeken zij ook naar betekenis in hun leven. In die zoektocht blijken werkelijkheid en fictie elkaar vaak te beïnvloeden. Om deze wisselwerking, deze spanning tussen realiteit en fictie op het toneel in beeld te vangen heeft vormgever Mariana Tirantte een decor als een filmisch split-screen gecreëerd. De vijf acteurs schakelen voortdurend – fysiek – tussen de film die zij maken en het leven dat zij leiden. Bovendien spelen zij daarnaast nog tal van andere personages.

 

De filmmakers en hun projecten vertegenwoordigen een breed spectrum van de filmbusiness. Van Gabriel, een maker van kaskrakers met diepgang, via de documentairemaakster Nadia tot de amateurfilmmaker Lucas die met slechte apparatuur en de hulp van vrienden probeert door te breken met een van zijn underground-films. Wat alle vier filmmakers gemeen hebben, is dat er op een of andere manier een connectie ontstaat tussen de gebeurtenissen en omstandigheden in hun leven en het verhaal van hun film. Dit kan een ziekte zijn waar men aan leidt, een vaderfiguur in een script die een zoektocht naar een vader in het echte leven in gang zet, een documentaire over het uiteenvallen van een land die het uiteenvallen van een huwelijk reflecteert enz. Wat Pensotti met zijn breed opgezette en slim uitgewerkte verhalen laat zien is hoe wij in ons gedrag en zelfbeeld niet alleen worden beïnvloed door de ‘werkelijkheid’, maar ook door de ‘meta-werkelijkheid’ van fictie. Wat we lezen, zien en horen heeft invloed op hoe we onszelf zien en gedragen, en vice versa heeft ons zelfbeeld invloed op hoe wij een tekst lezen of een film zien.

 

Deze nauwe verwevenheid van en constante wisselwerking tussen fictie en werkelijkheid komt in het stuk op verschillende niveaus terug. Het ene moment spelen de acteurs hun ‘werkelijke leven’, dan weer regisseren ze hun film, spelen ze in een film of becommentariëren ze een film (als een soort van voice-over). Ook tal van rekwisieten verhuizen van de ene set naar de andere set, en van de 'werkelijke' wereld naar de filmset. Tenslotte lopen ook in auditief opzicht fictie en werkelijkheid letterlijk door elkaar. Voor beiden (het leven en de film) zijn verschillende muziekstijlen ontwikkeld, die op het toneel op elkaar botsen en met elkaar vermengd worden. Pensotti schetst zo een mêlee van naar elkaar verwijzende gebeurtenissen, verhalen, dromen, fantasieën, frustraties en bevliegingen, waarin elk mens zijn eigen koers moet bepalen.

Biografie

Mariano Pensotti (1973) is een Argentijnse schrijver, regisseur en theaterdirecteur. Hij geeft leiding aan het gezelschap Grupo Marea, dat hij samen met decorontwerper Mariana Tirantte, lichtontwerper Matías Sendón en componist Diego Vainer oprichtte. Pensotti studeerde film, visuele kunsten en theater in Buenos Aires, Spanje en Italië.

 

Pensotti is uitgegroeid tot een van de meest opvallende experimentele theaterregisseurs van zijn nieuwe generatie en wordt gezien als een van de grote talenten van het Latijns-Amerikaanse theater. In zijn werk zijn twee richtingen te onderscheiden. Aan de ene kant schrijft hij eigen literaire teksten voor werk dat in grote mate leunt op het werk met zijn acteurs. Daarnaast produceert hij verschillende locatie-gebonden voorstellingen waarbij de opzet is om toneel op openbare plekken op te voeren en zo een bepaald contrast te creëren tussen fictie en realiteit.

 

Pensotti en zijn gezelschap Grupo Marea reizen met hun voorstellingen de hele wereld over. Met El Pasado es un animal grotesco (Het verleden is een grotesk beest; 2010/2012) stond het gezelschap behalve in New York, San Francisco, Brussel en Berlijn ook in de Rotterdamse Schouwburg en in Frascati in Amsterdam op het toneel. Ander recent werk waarmee het gezelschap in Europa heeft gestaan is Sometimes I think I can see you (2010/2011), Encyclopaedia of Unlived Lives (2010) en La Marea (2005/2011).

DEZE VOORSTELLING IS MEDE MOGELIJK GEMAAKT DOOR