Een tragedie die balanceert tussen een lach en geweld.

Requiem 3

Nederlandse première

Vincent Macaigne

U kijkt nu naar een voorstelling uit het archief van Holland Festival

De koning is dood, leve de koning! Maar de troonsopvolging brengt nogal wat teweeg tussen de twee broers (niet toevallig Kaïn en Abel) die in aanmerking komen voor de kroon. Hun discussie ontaardt in een beestachtige strijd waarin het geweld de liefde verslaat en idealen en dromen uit hun jeugd aan diggelen gaan. In het werk van de Franse regisseur Vincent Macaigne is Shakespeare nooit ver weg. Hij schreef en regisseerde een stormachtige, macabere komedie over manipulatie, macht, liefde, familie en rivaliteit waarbij twee spindoctors onbedoeld twee broers in het ongeluk storten. Requiem 3 is de herneming van een jeugdwerk uit 2007.

bekijk de video
programma

Achtergrondinformatie

De jonge Franse theaterregisseur Vincent Macaigne staat voor het eerst in het Holland Festival met dit stuk waar hij een eerste versie van schreef in 2006 en dat hij in 2007 op het toneel zette in de Ateliers Berthier de l’Odéon in Parijs. Het stuk gaat over de kroning van een nieuwe koning: 80 minuten van luidruchtige waanzin, waarin het bloed over het toneel gutst, kostuums en decors in lamentabele staat worden achtergelaten en de grenzen tussen acteurs en publiek getart worden. Een stuk dat als een storm over het toneel trekt en de toeschouwer verbluft achterlaat.

De oude koning hangt dood aan een slagershaak als in een schilderij van Francis Bacon. De prins, Abel genoemd, vader van baby Hamlet, wordt door de twee manipulatoren van dienst (Kamerheer? Nar? Spindoctor?) tegen wil en dank klaargestoomd voor de eed waarna hij tot de nieuwe koning gekroond zal worden. Het ritueel loopt niet zo gesmeerd, maar Abel heeft ook nog buiten zijn broer gerekend, die niet bij naam wordt genoemd, maar logischerwijs Kain zal moeten zijn. Deze begint met de nodige agressie een discussie over de troonopvolging en de geloftes die ze elkaar in hun jeugd hebben gedaan. Wat volgt is een beestachtige strijd tussen de twee broers, waarbij het fysieke geweld tot ongekende excessen wordt uitvergroot, het bloed over het toneel gutst en de dialogen uitgeschreeuwd worden als primitieve klanken die diep van binnen komen.

Met al dat geweld, maar tegelijk met humor geeft Macaigne hier gestalte aan de innerlijke strijd tussen goed en fout, waar en vals, cynisme en waarachtigheid. Traditionele ingrediënten van de tragedie als ambitie, rivaliteit, geweld en dood verschijnen nu in de vorm van een klucht. Elke vorm van plechtigheid gaat systematisch verloren in buitensporigheid of komedie. Het is een voorstelling die zich beweegt tussen twee uitersten: de harde lach en het harde geweld.

Biografieën

De Franse regisseur en acteur Vincent Macaigne (1978) volgde de toneelopleiding aan het Parijse conservatoire national supérieur d'art dramatique. Na bij verscheidene grote regisseurs gespeeld te hebben, waaronder Joël Jouanneau, Claude Buchwald en Cyril Teste, zette hij in 2004 zijn eerste eigen stuk op de planken: Manque (Crave) van Sarah Kane. Al tijdens de opleiding scheef hij zijn eerste eigen teksten: W…,Voilà ce que jamais je ne te diraiRequiem. In april 2006, schreef en regisseerde hij Requiem ou introduction à une journée sans héroïsme bij de Ferme du Buisson, een van de Franse 'scènes nationales'. Dit stuk heeft hij een aantal maal herschreven en opgevoerd, tot het de definitieve vorm vond in Requiem 3.
Requiem 3 zorgde voor de nodige controverse in de Franse pers. In Le Figaro deed Armelle Héliot het stuk af als ‘zelfgenoegzaam sadistisch’, terwijl Jean-Pierre Thibaudat van Rue89 en Brigitte Salino in Le Monde zich enthousiast uitlaatten over het stuk.
Macaigne staat een vorm van theater voor waarin choreografie, beeldende kunst en toneel samenkomen en waarin vooral het geweld een prominente rol inneemt. In 2009 zette hij Idiot! op de planken, een stuk gebaseerd op de beroemde roman De Idioot van Dostojewski. Ook hiervoor schreef hij zelf de teksten, in samenwerking met zijn acteurs. Datzelfde jaar maaktte hij ook de film Ce qui restera de nous en maakte hij in Grenoble On aurait voulu pouvoir salir le sol, non? In 2011 stond Macaigne op het prestigieuze festival van Avignon met Au moins j'aurai laissé un beau cadavre, vrij naar Hamlet van William Shakespeare.

CREDITS

concept, tekst, regie
Vincent Macaigne
scenografie
Vincent Macaigne
Julien Peissel
licht
Kelig Le Bars
met
Laure Calamy
Thibault Lacroix
Thomas Rathier
Rodolphe Poulain
productie
Friche 22.66
Festival d’Avignon

DEZE VOORSTELLING IS MEDE MOGELIJK GEMAAKT DOOR