Singer-songwriter met operateske kwaliteiten.

All Things Will Unwind

My Brightest Diamond & ensemble

U kijkt nu naar een voorstelling uit het archief van Holland Festival

My Brightest Diamond is de artiestennaam van de experimentele popchanteuse en multi-instrumentaliste Shara Worden. Vorig jaar was Worden al in het Holland Festival te bewonderen in The Long Count met leden van The National. Ze treedt ook regelmatig op met ‘rock royalty’ als Sufjan Stevens, The Decemberists en Kings in Hell en mag David Byrne en Laurie Anderson tot haar groeiende schare fans rekenen. Wordens eigen muziek is een opvallende, persoonlijke mix van elementen uit rock, opera, cabaret en kamermuziek. Met haar mystieke stem vertelt zij mythische verhalen die tegelijk speels en diepzinnig de wereld om haar heen duiden. Samen met Brian Wolfe, Nadia Sirota en een ensemble brengt ze een programma rond haar laatste album All Things Will Unwind.

programma

Achtergrondinformatie

My Brightest Diamond is zangeres en multi-instrumentaliste Shara Worden. Vorig jaar was Worden al te bewonderen in de lovend ontvangen productie The Long Count met leden van de Amerikaanse indie-rockband The National. Dit jaar speelt zij een eigen programma in het Holland Festival. Haar muziek is een opvallende en persoonlijke mengelmoes van elementen uit de rock, opera, cabaret en kamermuziek. De indrukwekkende lijst van bands en muzikanten met wie ze heeft samengewerkt bevat onder meer Sufjan Stevens, The Decemberists, Jedi Mind Tricks, Kings in Hell, Vinnie Paz en Bogs Visionary Orchestra. Nu staat Worden in het Bimhuis met haar vaste drummer Brian Wolfe en een zeskoppig ensemble – samengesteld door het Holland Festival - in het Bimhuis.

Biografieën

Shara Worden (1974) manifesteerde zich zo’n vijf jaar geleden als zangeres en songwriter met haar project My Brightest Diamond. Op dat moment stond haar leven al lange tijd in het teken van de muziek. Ze studeerde opera aan de University of North Texas en verhuisde na het behalen van haar bachelor naar New York, waar ze haar vocale studie voortzette. Tegelijkertijd kwam ze in New York in aanraking met de alternatieve rockscene en ontleende inspiratie aan bands als Antony and the Johnsons en Nina Nastasia. De muziek die Worden begon te schrijven reflecteerde die dubbele invloeden van klassiek en avant-gardistische rock. Aanvankelijk presenteerde ze haar eigen materiaal live en op cd onder de naam Awry. Daarvoor verzamelde ze een grote groep musici om zich heen. Na een tour met Sufjan Stevens en zijn ‘Illinoisemakers’ hernoemde ze haar project My Brightest Diamond en bracht in de zomer van 2006 haar eerste album uit op het label Asthmatic Kitty van Stevens, getiteld Bring me the workhorse. Datzelfde jaar werd ze genomineerd voor Female Artist of the Year bij de PLUG Independent Music Awards. Op My Brightest Diamonds tweede album, A thousand shark's teeth uit 2008, liet Worden meer van haar klassieke achtergrond horen. Zo speelt een strijkkwartet een prominente rol in de vernuftige begeleiding.
Wordens meest recente album, All Things Will Unwind, verscheen in oktober 2011 en oogstte lovende recensies. Op dit album werkt Worden behalve met een drummer en een bassist samen met het yMusic Ensemble uit New York, een sextet dat bestaat uit strijktrio, fluit, klarinet en trompet. De ongebruikelijke instrumentatie is zeer effectief ingezet en maakt van elk liedje een miniatuur met vele lagen. Met frivole trillers of subtiele accenten weten de musici zowel de cabareteske kanten als de emotioneel geladen momenten van Wordens liedjes te onderstrepen. Het materiaal van dit album vormt de kern van haar programma in het Holland Festival, uitgevoerd door multi-instrumentaliste Worden zelf met Brian Wolfe op drums, Nadia Sirota op altviool en een ensemble. De eerste single van All Things Will Unwind, ‘Be Brave’, begon Worden te schrijven nadat het nieuws van de dood van de componist Górecki haar had bereikt. Het nummer, waarin de zangeres zichzelf toespreekt, is haar antwoord op de carrousel van slecht nieuws waarin de wereld ronddraait. Wordens liedjes en arrangementen geven echter ook de zware levenszaken steeds een toets van lichtheid mee, en het album besluit in de gecroonde ballad ‘I have never loved someone’ met een bemoedigend ‘You’re OK.’

Drummer en percussionist Brian Wolfe groeide op in een muzikale familie in Clarksburg, West Virginia. In 1999 vertrok hij naar Brooklyn, New York in 1999 waar hij sindsdien optrad, op toernee ging en cd’s opnam met uiteenlopende artiesten en producenten, zoals Maynard Ferguson, Phil Ramone, Sharon Jones and the Dap Kings, Mark Ronson, Joan Jett and the Blackhearts, Neil Sedaka, Mike Viola en Alexi Murdoch. In New York City verdeelt Brian zijn tijd tussen freelance deelnemen aan sessies voor opnamen en optreden met artiesten als Leah Siegel's Firehorse, Kat Edmonson, Michael Leonhart's Avramina 7 en Elizabeth and the Catapult. De afgelopen jaren toert Brian internationaal met Sufjan Stevens en Shara Worden/My Brightest Diamond.
Altvioliste Nadia Sirota wordt bejubeld door de New York Times als "een gedurfde vertolker van nieuwe muziek”, en als een van New York's "sprankelendste en druk bezette spelers" (Time Out New York). Ze is vooral bekend om haar unieke interpretaties van nieuwe scores en voor de inbedrijfname en première werken van enkele van de meest getalenteerde componisten van haar generatie, met inbegrip van Marcos Balter, Kaleb Burhans, Judd Greenstein, Missy Mazzoli, en Nico Muhly. Haar debuut album, First Things First (Nieuw Amsterdam Records) werd "een verzameling van vitale, creatieve recente scores" genoemd door New York Times. Ze is regelmatig te gast bij groepen als The Meredith Monk Ensemble, Alarm Will Sound en Continuum. Ze is een van de oprichters van ACME (de Amerikaanse Contemporary Music Ensemble), yMusic en The Wordless Music Orchestra. Naast het uitvoeren van klassiek concerten, trad Nadia op met Max Richter, Jóhann Jóhannsson, Stars of the Lid, The Swell Season, Sam Amidon, Doveman, Bryce Dessner, Gabriel Kahane, Ben Frost en Valgeir Sigurdsson. En speelt ze mee op albums van Grizzly Bear, Jónsi, The National, Ratatat, Doveman, My Brightest Diamond en Arcade Fire's Grammy-winnende album The Suburbs. Nadia studeerde aan de Juilliard School. Daar was zij mede-oprichter van de AXIOM Ensemble, leidde ze de Castleman/Amory/Huang studio’s nieuwe muziekproject, en creëerde ze het programma Juilliard Plays Juilliard studentcomponisten en uitvoerders. Na het winnen van hoofdprijs in de Juilliard concertwedstrijd in 2005, voerde Nadia Hindesmiths Der Schwanendreher uit met dirigent Marin Alsop en het Juilliard Orchestra in Alice Tully Hall. Als kamermusicus werkt Nadia samen met kunstenaars als Joseph Kalichstein, Itzhak Perlman, en het Silk Road Ensemble, maar ook met leden van Kronos Quartet, de Chiara Quartet en de Peabody Trio. Sinds 2007 werkt Nadia bij de Manhattan School of Music bij het nieuwe masters programma Contemporary Music Performance. Naast haar werk als uitvoerend musicus en pedagoog leidt Nadia "Nadia Sirota op Q2," een doordeweekse voorstelling gewijd aan de hedendaagse muziek op het radioprogramma Q2 van WQXR. Journalist Alex Ross van The New Yorker omschreef haar radioshow als "radio waarin we kunnen geloven".
Een experimentele muziektheatervoorstelling, een optreden met het Metropole orkest,een studio sessie of een klassieke kamer muziek recital, het past allemaal  in een typische werkweek van celliste Annie Tangberg. Annie is geboren in Noorwegen waar ze  musicologie studeerde aan het universiteit van Oslo en cello en pedagogie bij Barratt-Dues Conservatorium. Het volgen van een  zomer cursus met de Noorse jazz vereniging wekte haar interesse voor improvisatie op de cello.  In 1995 verhuisde Annie naar Nederland waar ze haar Master diploma cello behaalde bij het Koninklijk Conservatorium te Den Haag. Annies uiteenlopende muzikale interesses zijn terug te vinden in de verschillende groepen waar zij mee werkt: naast haar baan bij het Metropole orkest speelt ze in de pop formatie Sonja van Hamel band, Elastic jargon, The West Side Trio (elektrisch strijktrio) en duo Percucello met slagwerker Niels Meliefste. Op het moment is zij te horen in de muziektheaterproductie Drei Schwestern van Schauspielhaus Bochum in samenwerking met de Veenfabriek en regisseur Paul Koek. Met Veenfabriek, acteur Jeroen Willems en kok Andre Amaro speelt ze ook in de eten-, poëzie- en muziekperformance Orfeo. Zingen en spelen tegelijk, het gebruiken van elektronica, door de projecten heeft Annie vele nieuwe aspecten van het cello spelen ontdekt. Voor de voorstelling Quando Stanno Morendo van VocaalLab deed leerde ze spelen met twee strijkstokken tegelijk. Naast cello spelen arrangeert en componeert Annie muziek voor stille films en popgroepen, o.a. te horen op Sonja van Hamels album Transcendental Man en het nieuwe soloalbum van Ken Stringfellow (komt uit in oktober) Met de verschillende groepen heeft Annie op festivals rondom in Europa gespeeld en was ze op tour in China, de VS en Suriname. Haar cello wordt ter beschikking gesteld door het Nederlands Muziekinstrumenten Fonds en is door Thomas Kennedy gebouwd omstreeks 1840.
Marieke Franssen studeerde aan het Conservatorium van Amsterdam bij Harrie Starreveld en studeerde met een stipendium bij de Internationale Ensemble Modern Akademie in Frankfurt. Marieke richt zich vooral op het spelen van hedendaagse muziek en speelt in verschillende moderne muziek- en improvisatieprojecten, waarbij ook samengewerkt wordt met componisten, dansers, elektronica en video. Ze is vast lid van het Doelen Ensemble en Ensemble 306 in Eindhoven en is regelmatig te gast bij het Nieuw Ensemble, Ensemble Modern, Asko|Schönberg, Insomnio, Ensemble Courage en Ensemble Modern Orchestra. In februari 2009 was ze te gast in The Banff Centre (Canada) voor speciale ruimtelijke opnames van A Pierre van Luigi Nono. In 2009 ontving zij als solist de Linkprijs van podium De Link in Tilburg.
Katharina Thomsen (Hamburg, 1981) zag de speelfilm Some Like It Hot, raakte smoorverliefd op hoofdrolspeler Tony Curtis en besloot terstond tenorsaxofoon te gaan spelen. Ze was toen 13 jaar oud. Toen ze ontdekte dat er een instrument was dat nóg lager kon dan de tenor, stapte ze over naar de baritonsaxofoon. Vanaf haar achttiende speelde ze in het Landesjugendorchester Hamburg, de Nils Gessinger Band, in Bujazzo en in het Glenn Miller Orchestra. Ze studeerde twee jaar aan de Hochschule für Musik und Theater in Hamburg bij Fiete Felsch, waarna ze in 2003 verhuisde naar Amsterdam om te studeren bij Ferdinand Povel aan het Conservatorium van Amsterdam. In 2005 ving een wederom weer lager instrument haar aandacht: de basklarinet. Ze kreeg de kans basklarinet als tweede hoofdvak te studeren bij Erik van Deuren van 2005 tot 2011. In 2008 behaalde Katharina haar Bachelor saxofoon met een 9 cum laude en een onderscheiding voor compositie, dat naast bariton en basklarinet haar derde belangrijkste aandachtsgebied was geworden. Haar compositie won verschillende prijzen: Metropole Orchestra arrangers/composers workshop 2008, de New Dutch Arrangers Contest in 2009, de Bujazzo Composers Contest 2010 (cd opname). Sinds juli 2011 werkt Thomsen als freelance musicus, arrangeur en componist. Ze speelt regelmatig in het Metropole Orkest, het Brussels Jazz Orchestra, de New Cool Collective Bigband, de Konrad Koselleck Bigband, het Noord Nederlands Orkest, de David Kweksilber Bigband, het Amsterdam Jazz Orchestra, het Glenn Miller Orchestra, met haar eigen band de ThomsenGroup, Sven Hammond Soul, The Very Next, en het Clazz Ensemble. Daarnaast heeft ze veel ervaring in de Nederlandse popscene als bandlid van onder andere Alain Clark en Waylon. In Duitsland speelde ze bij het Ed Partyka Orchestra, de HR Bigband, Malte Schillers ‘Red Balloon’, Orchester der Bad Hersfelder Festspiele (Westsidestory) and Classic 4 Sax
Robbert Scherpenisse (1982) begon de muziek te verkennen op een zeer jonge leeftijd. Zo kon hij zelfs eerder zingen dan dat hij kon spreken. Vanaf zijn vijfde levensjaar was hij verslaafd aan de piano en vanaf zijn zevende kreeg hij ook les in het pianospelen. Toen hij twaalf was werd hem de kans aangeboden een melodie instrument erbij te studeren en zo werd de keuze voor trompet een feit. Op zeventienjarige leeftijd werd hij voor beide instrumenten toegelaten aan het Conservatorium van Amsterdam, maar na een succesvol propedeuse jaar besloot hij door te gaan met alleen trompet om zo meer tijd te maken voor het arrangeren voor grote ensembles. In een geweldige studietijd genoot Robbert lessen van onder meer Jan Oosthof, Ruud Breuls, Karel Boehlee, Rob Madna en Ferdinant Povel. Ook kreeg hij les van arrangeurs waaronder Jurre Haanstra, Dirk Keijzer en Johan Plomp. In 2006 studeerde hij af in Trompet Lichte Muziek (Master opleiding) en Arrangeren (Bachelor opleiding). In 2004 heeft Robbert de New Generation Big Band opgericht waar hij de muziek voor schreef en als solist te horen was. In zeven mooie jaren heeft hij ongeveer honderd titels bewerkt voor projecten met onder andere Candy Dulfer, Berget Lewis, Bob Mintzer, Benjamin Herman en Jesse van Ruller. Ook schreef hij muziek en speelde hij trompet in bands als Bujazzo (Bundes Jazz Orchester), the Jazzorchestra of the Concertgebouw en verschillende andere professionele big bands. Robbert kreeg een onderscheiding (Gouden Greep 2006) voor zijn samenwerking met hiphop artiesten Pete Philly & Perquisite. Robbert werkt als freelance trompettist (zowel lead als solerend) en als arrangeur. In de afgelopen jaren deelde hij het podium met onder meer Bob Mintzer, Ack van Rooyen, Madeline Bell, Dick Oatts, Peter Herbolzheimer, Henk Meutgeert, Mathilde Santing, John Ruocco en Herb Geller. Momenteel speelt Robbert bij het Glenn Miller Orchestra, Caro Emerald en de Boston Tea Party en schrijft hij regelmatig voor het Noordpool Orkest.

CREDITS

klarinet
Katharina Thomsen
tekst en muziek
Shara Worden
uitvoering
My Brightest Diamond & ensemble
zang, ukelele, mbira/kalimba (duimpiano), autoharp, gitaar
Shara Worden
drums
Brian Wolfe
altviool
Nadia Sirota
cello
Annie Tangberg
viool
Jacob Plooij
fluit
Marieke Franssen
trompet
Robbert Scherpenisse
productie
Holland Festival