Laurie Anderson creëert haar eigen, mystieke universum.

Delusion

Laurie Anderson

U kijkt nu naar een voorstelling uit het archief van Holland Festival

Na het eclatante succes van The End of the Moon (Holland Festival 2005) komt Laurie Anderson terug met haar nieuwste werk. Delusion is opgezet als een serie korte mysteriespelen, verhalen die schakelen tussen realiteit, droom en mythe. De New Yorkse zangeres, violiste en performer creëert ook in deze show weer een heel eigen universum met haar onaardse muziek, haar sublieme visuele ontwerpen, en haar magnetische persoonlijkheid. Soms met koele afstandelijkheid, dan weer met rauwe emotie vertelt zij haar verhalen die springen van de mystieke oorsprong van het Russische ruimteprogramma naar theorieën over tijd en snelheid, van de ondergang van het Amerikaanse Rijk naar haar Zweedse voorouders. Een niet te missen performance van een uniek fenomeen.

bekijk de video
programma

Achtergrondinformatie

Na het eclatante succes van The End of the Moon in het Holland Festival van 2005, is Laurie Anderson terug in Amsterdam met haar nieuwste werk DelusionDelusion beleefde zijn première op de Winterspelen 2010 in Vancouver. Anderson heeft het werk gemaakt in opdracht van de Vancouver Culturele Olympiade 2010 en de Barbican in Londen. Delusion is opgezet als een reeks korte, muzikale mysteriespelen die schakelen tussen realiteit, droom en mythe. Met het van Anderson bekende koele intellect, maar regelmatig ook met rauwe emotie verkent zij hierin de verhalen die wij elkaar vertellen over onszelf, onze familie, ons land en de wereld, en legt ze de poreuze grens bloot tussen historie en mythe en tussen droom en realiteit. 
Anderson creëert haar eigen universum met een reeks van stemmen, dat ze bewerkt met de stemfilters waarmee ze in 1981 opzien baarde met haar onverwachte hit O, Superman. De verschillende karakters - waaronder haar beroemde mannelijke alter ego Fenway Bergamot, die zijn naam kreeg van Andersons echtgenoot Lou Reed - vertellen verhalen afkomstig uit verschillende werelden: technisch, wetenschappelijk, persoonlijk en mythisch; en uit verschillende staten van bewustzijn, droom en meditatie. Zichzelf begeleidend op elektrische viool en keyboards, en bijgestaan door Eyvind Kang op altviool en Colin Stetson op saxofoon, creëert Anderson een mythisch, mysterieus soms bizar universum bevolkt door nonnen, honden, IJslandse elven, golems, spookschepen, archeologen en dode familieleden. In haar bekende kleurrijke en poëtische taalgebruik, geïnspireerd door schrijvers als Balzac en Sterne, en de Japanse filmmaker en scriptschrijver Ozu, springt Anderson van de mystieke oorsprong van het Russische ruimteprogramma naar theorieën over tijd en snelheid; van de experimenten met de Zwitserse Hadron superdeeltjesversneller naar ons concept van tijd, Andersons Zweeds-Ierse voorouders, de mysticus die de aanzet gaf tot het Russische ruimteprogramma, de ondergang van het Amerikaanse imperium, wie eigenlijk de eigenaar van de maan is en wat ze tegen haar moeder moet zeggen als die dood gaat. Uiteindelijk gaan al deze verhalen over verlangen, herinnering en identiteit. Over de spanning tussen het alledaagse en het mythische, tussen historie en mythe, tussen droom en realiteit. En over de dood, en de angst dat er buiten woorden en verhalen om niets bestaat, dat dit allemaal gewoon een droom zou kunnen zijn. 
Anderson wordt muzikaal begeleid door Colin Stetson op baritonsaxofoon, die hij regelmatig laat klinken als doordringende Tibetaanse hoorns; en door Eyvind Kang op een bijna Arabisch klinkende altviool. Zelf verandert Anderson haar elektrische viool en haar keyboards in een soort van klein kamerorkest. 
Andersons muziek en verhalen worden ook in deze voorstelling weer begeleid door subliem vormgegeven beelden. Geanimeerde krijttekeningen als op een schoolbord vervloeien in surreële droomsequenties die op hun beurt weer overgaan in onheilspellende taferelen aan de kant van een graf. Een minicamera die op Andersons microfoon gemonteerd is, zendt op een gigantisch scherm achter haar live beelden uit van haar getekende gelaat, die live worden gemixt met allerlei effecten die haar telkens in een nieuwe omgeving plaatsen en steeds een andere emotie oproepen. 

Biografieën

Laurie Anderson (1947) is een Amerikaanse experimentele performancekunstenaar en musicus. Anderson werd geboren in Glen Ellyn, Illinois en studeerde aan het Mills College in Californië. Uiteindelijk behaalde ze magna cum laude haar diploma in de kunstgeschiedenis aan het Barnard College. In 1972 behaalde ze de graad Master of Fine Arts in beeldhouwkunst aan de Columbia University in New York, waar ze begin jaren 70 als kunstdocent en kunstcriticus werkte. Haar eerste performancekunst-optreden was een symfonie voor autotoeters, uitgevoerd in 1969. De single O Superman bracht haar in 1981 internationale bekendheid en stond in Nederland zelfs op nummer negen in de hitparade. Het nummer stond ook op haar eerste soloalbum, Big Science. Deze plaat bestond uit studioversies van een aantal hoogtepunten uit haar lange performance United States, waarmee ze de jaren daarvoor had rondgetoerd. Tot haar bekendste werken behoort de concertfilm Home of the Brave uit 1986, waarin ze niet alleen optrad maar die ze ook regisseerde. In 2003 werd Anderson de eerste en tot dusver enige artist-in-residence van NASA, wat haar performancestuk The End of the Moon (Holland Festival 2005) inspireerde. In 2007 werd haar de Gish Prize toegekend. In 2010 verscheen haar meest recente soloalbum, Homeland, en ging haar theatrale werkDelusion in première tijdens de Olympische Spelen in Vancouver. Anderson werkte in haar lange carrière samen met onder anderen William Burroughs, Mitchell Froom, Peter Gabriel, Perry Hoberman, Andy Kaufman, David Sylvian en Jean-Michel Jarre, evenals met Lou Reed, met wie ze op 12 april 2008 in het huwelijk trad. Zij heeft verschillende experimentele muziekinstrumenten uitgevonden en die gebruikt in haar opnames en performances, zoals een viool die bespeeld wordt met een met opnametape bespannen strijkstok, en de ‘talking stick’, een batonachtige MIDI controller van bijna twee meter.

CREDITS

muziek, tekst, visual design
Laurie Anderson
video design, live mix
Amy Khoshbin
lichtontwerp, productieleiding
Rus Snelling
geluidstechniek
Dave Cook
camera
Maryse Alberti
overige video
Toshiaki Ozawa
audio rig ontwerp
Shane Koss
audio software ontwerp
Konrad Kaczmarek
ontwerp viool
Ned Steinberger
strohcello/stem
Bob Currie
story team
Rande Brown
tourmanagement
Brad Hampton
in opdracht van
Vancouver 2010 Cultural Olympiad, Vancouver
Barbicanbite10, Londen