Sam Mendes en zijn transatlantische gezelschap verkennen macht, verraad, liefde en vergankelijkheid in Shakespeares laatste toneelstuk.

The Bridge Project - The Tempest

Bank of America Merrill Lynch presenteert The Bridge Project

William Shakespeare, Sam Mendes

U kijkt nu naar een voorstelling uit het archief van Holland Festival

Regisseur Sam Mendes en zijn transatlantische gezelschap The Bridge Project, presenteren The Tempest. Het stuk speelt zich af op een magisch eiland waar Prospero, de verbannen hertog van Milaan, wraak neemt op zijn broer Antonio die hem twaalf jaar eerder onrechtmatig van de troon heeft gestoten. Hij ontketent een storm waardoor het schip van Antonio en zijn gevolg op het eiland strandt. Van daar ontvouwt het stuk zich in verschillende lagen, waarin macht, verraad, liefde en waarachtigheid de grote thema’s zijn. En vergankelijkheid. Immers, The Tempest wordt algemeen beschouwd als Shakespeares laatste toneeltekst, en niet voor niets spreekt Prospero hier de beroemde woorden: ‘We are such stuff as dreams are made on.’

Achtergrondinformatie

The Bridge Project, het transatlantische project van de BAM in New York, The Old Vic in Londen en Neal Street, komt dit jaar ook naar Amsterdam. De sterrencast van Britse en Amerikaanse acteurs onder regie van Oscarwinnaar Sam Mendes verkent de wereld van macht, magie, vreemde oorden en echte liefde, in een intrigerende combinatie van twee Shakespearestukken: As You Like It en The Tempest. Sam Mendes maakte op jonge leeftijd al furore met zijn Shakespeare-opvoeringen bij de Royal Shakespeare Company en brak later ook bij het grote publiek door toen hij met zijn eerste speelfilm American Beauty vijf Oscars in de wacht sleepte. In The Bridge Project spelen dit jaar onder meer Michelle Beck, Christian Camargo, bekend van de tv-serie Dexter, Tonywinnaar Stephen Dillane (The Real Thing, The Hours), Alvin Epstein, Ron Cephas Jones, Shakespeare-actrice Juliet Rylance en Thomas Sadoski. Een unieke gelegenheid om deze internationale topacteurs te zien spelen op het toneel van de Amsterdamse Stadsschouwburg. De Britse uitvoerenden treden op met toestemming van de Actors’ Equity Association – de Britse vakbond van auteurs. De Amerikaanse uitvoerenden treden op met toestemming van de UK Equity, een samenwerkingsverband van verschillende Britse kunstenaarsbonden, in het kader van een uitwisselingsprogramma tussen Amerikaanse en Britse bonden. De producenten danken de Actors’ Equity Association en UK Equity voor hun medewerking aan deze producties

Toelichting van Sam Mendes
Toen ik research deed voor de twee werken van Shakespeare die we in deze tweede jaargang van The Bridge Project brengen, stuitte ik op een passage van Ted Hughes die naar mijn idee precies weergeeft wat het verband is tussen As You Like It en The Tempest.
In The Tempest, zo schrijft hij, ‘ontsnapt Prospero met zijn dan driejarige dochtertje Miranda, net zoals in As You Like It waar de verbannen hertog (uiteindelijk) samen met zijn dochter in het woud woont. Antonio, die met hulp van Koning Alonso van Napels zijn broer Prospero heeft afgezet en hem de zee op heeft gestuurd, is een broer-rivaal van het type Macbeth, maar dan één die niet kon doden. Meer voor de hand liggend is Antonio als verdubbeling van hertog Frederick, die in As You Like It (de tragische ouverture tot The Tempest) de oude hertog heeft afgezet en verbannen, alsof het Devil's Island waar Prospero terecht is gekomen het enige is dat na de holocaust van tragedies is overgebleven van het Woud van Arden. Misschien is het te vergezocht, maar is het mogelijk dat Moeder Bos uit de lyrische dagen, toen Shakespeare ‘nel mezzo del cammin’ vol overgave zijn roeping volgde, is veranderd in het rotsige, door stormen geteisterde eiland van een verschrikkelijke dode heks en haar duivel-god? Of dat Prospero tamelijk precies de twaalf jaren telt (wanneer Jaques op weg gaat om de bekeerde hertog te achtervolgen) die zijn verstreken tussen het schrijven van As You Like It en de totstandkoming van The Tempest, en dat hij, evenzovele jaren ouder, nu kans ziet de rekening te vereffenen en zijn blik kan losmaken van zijn geliefde boeken.?’ (Uit Ted Hughes, Shakespeare and the Goddess of Complete Being)

Hoewel de twee toneelstukken die wij dit jaar brengen elk op zichzelf staan, zijn ze niettemin ontworpen en gedacht als een enkel gebaar, als één reis.

We hopen dat de reis de moeite waard is.
Sam Mendes

Biografieën

Michelle Beck (Ceres) had in Amerikaanse producties onder meer de rol van Viola in Twelfth Night (Chicago, Shakespeare Theater), Ophelia in Hamlet (Shakespeare Theater, Washington), Mariane in Tartuffe (McCarter Theater & Yale Repertory Theater) en Caitlin in Spoon Lake Blues (O'Neill Theater Center). Verder was zij te zien in The Winter's Tale, in Cyrano de Bergerac (Oregon, Shakespeare Festival), als Isabella in The Changeling (Poor Player's Theater), en als Roxanne in Cyrano (Mile Square Theater). Als Liz was zij te zien in de Duitse productie Start Up (German Theater Abroad). Een filmrol had zij in Spinning Into Butter.

Christian Camargo (Ariel) werkte mee aan de Broadway-producties All My Sons en Skylight (Theater World Award). In off Broadway-producties was hij te zien in onder meer de titelrollen van Coriolanus en Hamlet (in het Theater for A New Audience, onderscheiden met de Obie Award en een Drama League nominatie), Kit Marlowe (Public Theater), Henry V (NY Shakespeare Festival) en Underpants van Steve Martin (Classic Stage Company). Buiten New York was hij betrokken bij The Illusion (Berkshire Theatre Festival), Camino Real (Williamstown Theatre Festival), Poison Tree (Taper), Private Lives (Goodman). Camargo maakt sinds kort deel uit van het theatergezelschap Shakespeare's Globe (Londen), waar hij meewerkte aan Henry V en A Chaste Maid in Cheapside.
Film- en tv-rollen had hij in The Hurt Locker, K19: The Widowmaker, National Treasure 2, Henry May Long, Harlem Aria, Find Love, CSI, Without a Trace, The Cleaner, Numbers, Showtime's Dexter, en recentelijk in de film Happy Tears van Michael Lichtenstein, die binnenkort wordt uitgebracht.
Als schrijver en producent werkte hij mee aan onder meer Fast Inc. van MTV en New Line documentary Sunday Driver van Palm Pictures.
Hij maakt deel uit van de Juilliard Group 25.

Stephen Dillane (Prospero) was te zien in Four Quartets van T.S. Eliot (Donmar Warehouse, Lincoln Center), One Evening van Schubert en Beckett (Royal Festival Hall, Aldeburgh Festival en Lincoln Center), Drunk Enough to Say I Love You van Caryl Churchill (Royal Court), Macbeth (Los Angeles Redcat, Almeida Theatre in Londen en op het Adelaide Festival), Coast of Utopia (National Theater) en The Real Thing van (Donmar Warehouse en Broadway), beide van Tom Stoppard, Uncle Vanya (Young Vic/RSC), Endgame (Donmar Warehouse); Hamlet (West End), Angels In America en Long Day's Journey Into Night van Tony Kushner, en Dancing at Lughnasa en Farquhar's The Beaux' Stratagem van Brian Friel's (alle in het National Theatre, Londen).
Hij heeft een groot aantal film- en tv-rollen op zijn naam staan, waaronder 44" Chest, John Adams, Storm, The Shooting of Thomas Hurndall, God on Trial, Last Word, Savage Grace, Fugitive Pieces, Goal, Klimt, The Greatest Game, Nine Lives, The Hours, Spy Game, The Cazalets, Anna Karenina, The Parole Officer, The Darkest Light, Welcome to Sarajevo, Firelight en Hamlet.

Alvin Epstein (Gonzalo) maakt eind 1955 zijn toneeldebuut in New York, naast Marcel Marceau. Daarna was hij te zien als The Fool in King Lear van Orson Welles, als Lucky in de Amerikaanse première van Waiting for Godot met Bert Lahr en E.G. Marshall (en ook in de tv-reprises ervan met Zero Mostel en Burgess Meredith), als Clov in de Amerikaanse première van Endgame, als Luc in No Strings van Orson Welles met Diahann Carroll en Richard Kiley, en in meer dan 150 andere producties, zowel op als off Broadway en in de provincie.
Hij was mededirecteur van het Yale Repertory Theatre, artistiek leider van het Guthrie Theater, medeoprichter van het Berkshire Theatre Festival en het American Repertory Theater, waar hij meer dan 25 jaar als acteur en regisseur betrokken was bij talloze producties.
Andere rollen waren die van Estragon in Godot, Hamm/Nagg in Endgame (ook in de versie die in 2008 werd opgevoerd in de Brooklyn Academy of Music). Voorts had hij rollen in de kortere stukken van Beckett, zoals Ohio Impromptu, What/Where, Catastrophe, Nacht und Träume, Eh Joe, Ghost Sonata, Words and Music en Cascando. Als Morrie was hij te zien in Tuesdays with Morrie (NY, Hartford, Seattle), als Lear in King Lear, als Prospero in The Tempest (beide in Boston en in het theater van La MaMa in New York).
Daarnaast vertolkte hij veertig jaar lang liederen van Kurt Weill in de reeks cabarets/on stage (VS, Zuid-Amerika), aanvankelijk samen met Martha Schlamme, later met Beth Anne Cole, stond hij naast Sting in de Threepenny Opera op Broadway, en speelde hij in talloze tv-producties en in enkele films.
Hij ontving vele onderscheidingen. Achtereenvolgens was hij in 1956 Most Promising Actor (NY Drama Critics), ontving hij een Obie Award voor Dynamite Tonite! in 1967, de Brandeis Creative Arts Award in 1966, de Torch of Hope Award in 1994, de Elliot Norton Award for Sustained Excellence in 1996, de Independent Reviewers of New England Award in 1999, de Jason Robards Award in 2001, en in 2007 zowel de Spencer Cherashore Award for Lifetime Dedication to Not For Profit Theatre als de Obie Lifetime Achievement Award.

Thomas Sadoski (Stephano) was op Broadway te zien als Greg in Reasons to be pretty (diverse onderscheidingen en nominaties voor Best Leading Actor: TONY, Drama Desk, Outer Critics Circle, Drama League) en in Reckless (Manitoba Theatre Centre/Second Stage).
Off Broadway was hij betrokken bij Reasons to be pretty (MCC Theater), Becky Shaw (Lucille Lortelnominatie voor Best Featured Actor), This Is Our Youth, Gemini, All This Intimacy (Second Stage Treater), Stay, Where We're Born (Rattlestick Theater), The Joke (Studio Dante), The Mistakes Madeline Made (Naked Angels), Jump/Cut (The Women's Project), The General from America (Theatre for a New Audience), Thunderbird (Cherry Lane Theatre).
Buiten New York werkte hij mee aan Santaland Diaries, The Waverly Gallery (Long Wharf Theatre), Moonlight & Magnolias (Alliance Theater), Left (NY Stage & Film), Street Scene, The Skin of Our Teeth, Hot L Baltimore, Rodney's Wife, Dissonance (Williamstown Theater Festival).
Film- en tv-rollen had hij in 30 Beats, The New Twenty, Circledrawers, Loser, Happy Hour, Company K, Winter Solstice, As the World Turns, Law & Order, Law & Order: SVU, Law & Order: Criminal Intent en Ugly Betty.

Ron Cephas Jones (Caliban) werd in 2007 onderscheiden met Obie Award voor Sustained Excellence of Performance. Hij werkte mee aan talloze theaterproducties in New York: Wild Flower (Manitoba Theatre Centre/Second Stage), The Overwhelming (Roundabout Theater), Romeo & Juliet (Williamstown Theater Festival), Two Trains Running (Signature Theater), The Wooden Breeks (MCC), Satellites, Richard III, Everybody's Ruby, Massacre: Sing to Your Children (alle in het Public Theatre), Holiday Heart (MTC), Our Lady of 121st Street (Labyrinth Theatre/Union Square), Jesus Hopped the A Train (Labyrinth Theatre /Classic Stage Company), Black Codes (Lincoln Center Director's Lab) en Don't Explain (Nuyorican Poet's Cafe).
Ook op andere podia in de buurt van New York was hij te vinden: Yale Rep, Area Stage, Long Wharf, Center Stage, Hartford Stage, Seattle Rep en Cleveland Playhouse. In Londen was hij te zien in Othello (Royal, Derngate en Greenwich Theaters), Jesus Hopped the A Train (Donmar/The Arts Theatre) en The Last Days of Judas Escariot (Almeida Theatre).
Filmrollen had hij in He Got Game, Across the Universe, Sweet and Low Down, A Raisin in the Sun, Half Nelson, Paid in Full, Carlito's Way: Rise to power en Preaching to the Choir; tv-rollen in NY Undercover, Law & Order, NYPD Blue, Damages en Double Platinum.

Juliet Rylance (Miranda) studeerde aan de Royal Academy of Dramatic Art in Londen. In het theater was zij te zien als Perdita in The Winter's Tale, als Cressida in Troilus and Cressida (Shakespeare's Globe Theatre, Londen), als Desdemona in Othello (Theare for a New Audience, Off Broadway, NY, nominatie voor de Lucille Lortel Award als Best Featured Actress), als Juliet in Romeo and Juliet, als Caliban in The Jamestown Masque (Middle Temple Hall, Londen), als Medea in Bash: Latter Day Plays van Neil LaBute's (Trafalgar Studios, West End, Londen), en als Mary Sidney in I Am Shakespeare (Chichester Festival Theatre en tournee in Engeland).
De belangrijkstse filmrollen die zij op haar naam heeft staan, zijn die van Julie in The Burl (New Moon Productions), en van Maria in Animal (Légende Films, Studio Canal, genomineerd voor Discovery of the Year tijdens het LA Film Festival).

Sam Mendes (regisseur) is de artistiek leider van The Bridge Project. Hij regisseerde de producties van The Cherry Orchard en The Winter's Tale en maakte daarmee een wereldwijde tournee langs zeven steden.
Hij begon zijn theatercarrière in het theaterfestival van Chichester, waar hij in 1989 de eerste artistiek leider van het Minerva Theatre was. Daarna richtte hij in 1992 in Londen het Donmar Warehouse op, waarvan hij tot 2002 artistiek leider was. In die periode regisseerde hij Assassins (onderscheiden met de Olivier Award en de Evening Standard Award), Translations, Cabaret, Glengarry Glen Ross, The Glass Menagerie (Olivier Award), Company (Olivier Award), Habeas Corpus, The Front Page, The Blue Room, To the Green Fields Beyond.
In 2003 regisseerde hij in de Brooklyn Academy of Music Uncle Vanya (Olivier Award en Evening Standard Award) en Twelfth Night (Olivier Award en Evening Standard Award).
In het West End Theatre regisseerde hij The Cherry Orchard (onderscheiden met de Critic's Circle Award), The Plough and the Stars, Kean, London Assurance en Oliver!, dat vier jaar lang te zien was in het London Palladium en momenteel wordt opgevoerd in het Theatre Royal Drury Lane. Met de Royal Shakespeare Company maakte hij Troilus and Cressida, The Alchemist, The Tempest en Richard III, en met het National Theatre The Sea, The Rise and Fall of Little Voice (onderscheiden met de Evening Standard Award), The Birthday Party en Othello (in 1998 tevens in de Brooklyn Academy of Music).
Hij was als regisseur verantwoordelijk voor de Broadway-producties The Blue Room, Gypsy, The Vertical Hour en Cabaret (Tony Award, vijf jaar lang te zien was in Studio 54) en als producent voor The Real Thing, Take Me Out (Tony Awards) en Shrek the Musical.
Als filmregisseur ontving hij onderscheidingen voor American Beauty (Academy Award voor Best Director en Best Picture, Golden Globe, DGA Award). Andere films die hij regisseerde zijn Road to Perdition, Jarhead, Revolutionary Road en Away We Go.
Algemene onderscheidingen die hem ten deel vielen zijn de Shakespeare Prize, de Director's Guild Lifetime Achievement Award en de Olivier Award for Outstanding Achievement in het theater. In 2000 werd hij benoemd tot Commander of the British Empire.

CREDITS

tekst
William Shakespeare
regie
Sam Mendes
toneelbeeld
Tom Piper
kostuumontwerp
Catherine Zuber
licht
Paul Pyant
geluid
Simon Baker
compositie
Mark Bennett
casting
Nancy Piccione
casting
Maggie Lunn
muzikale leiding
Stephen Bentley-Klein*
choreografie
Josh Prince
cast
Ashlie Atkinson
cast
Jenni Barber
cast
Michelle Beck
cast
Edward Bennett*
cast
ChristianCamargo
cast
Stephen Dillane*
cast
Alvin Epstein
cast
Jonathan Lincoln Fried
cast
Richard Hansell*
cast
Ron Cephas Jones
cast
Aaron Krohn
cast
Anthony O’Donnell*
cast
Juliet Rylance*
cast
Thomas Sadoski
cast
Michael Thomas*
cast
Ross Waiton*
percussie
Shane Shanahan
productie
BAM
productie
The Old Vic
productie
Neal Street
productie
Holland Festival
in co-opdracht van en geproduceerd in samenwerking met
Athens & Epidaurus Festival
in co-opdracht van en geproduceerd in samenwerking met
Hong Kong Arts Festival
in co-opdracht van en geproduceerd in samenwerking met
Singapore Repertory Theatre
in co-opdracht van en geproduceerd in samenwerking met
Théâtre Marigny-Paris
*
Engels lid van gezelschap / British member of company