Opening Holland Festival 2009

Three Solos and a Duet

Mikhail Baryshnikov & Ana Laguna

U kijkt nu naar een voorstelling uit het archief van Holland Festival

De wereldwijd bekende Mikhail Baryshnikov opent het Holland Festival 2009, vergezeld door sterdanseres Ana Laguna. Amsterdam behoort tot de weinige gelukkige ankerplaatsen die zij in 2009 aandoen met een programma van solo’s en een duet. Met Ana Laguna danst Baryshnikov het speciaal voor hen gecreëerde Place van Mats Ek. Hierin ontmoeten twee mensen elkaar, vol van herinneringen. Ook van Mats Ek is Solo for Two, oorspronkelijk gecreëerd voor het Cullberg Ballet. Verder danst Baryshnikov een nieuwe solo van Alexei Ratmansky (voormalig artistiek directeur van het Bolshoi Ballet, nu artist in residence bij het American Ballet Theatre) en Years Later van Benjamin Millepied, eerste solist van het New York City Ballet.

Achtergrondinformatie

Alive and kicking en nog altijd een vertolker op het hoogste niveau. De wereldberoemde Russisch-Amerikaanse danser Mikhail Baryshnikov opent het Holland Festival 2009, vergezeld van sterdanseres Ana Laguna. Het Holland Festival is een van de vier gelukkige ankerplaatsen die Baryshnikov in 2009 aandoet met een programma van solo’s en duetten. In 2003-2004 reisde hij met een programma bestaande uit solo’s van bekende Amerikaanse en Europese choreografen ten gunste van het Baryshnikov Arts Center (BAC). Sindsdien groeit het repertoire gestaag en treedt hij hier af en toe mee op in het buitenland. Behalve Place, gechoreografeerd door Mats Ek, brengt Baryshnikov onder andere een nieuwe solo gemaakt door Benjamin Millepied, solist van het New York City Ballet sinds 2002.

Biografieën

Mikhail Baryshnikov is afkomstig uit Riga, Letland, en begon op negenjarige leeftijd met ballet. In 1964 wordt hij toegelaten tot de Vaganova Balletschool in Sint-Petersburg, al sinds de negentiende eeuw het mekka van de Russische klassieke dans. Als tiener trad hij toe tot het Kirov Ballet van het Mariinsky Theater waar hij zijn debuut maakte in 1967 in Giselle. Vele Sovjet-choreografen maken in de jaren die volgen choreografieën speciaal voor zijn bijzondere talent.

In 1974 verliet hij Rusland en danste hij wereldwijd bij verschillende, ook moderne gezelschappen, om zich in 1979 in New York te vestigen en zich eerst als solist te verbinden aan het American Ballet Theatre, en van 1979 tot 1980 aan het New York City Ballet van George Balanchine. In 1980 wordt Baryshnikov artistiek leider van het American Ballet Theater, een positie die hij tot 1990 zal bekleden. Van 1990 tot 2002 was Baryshnikov als artistiek leider en danser verbonden aan het White Oak Dance Project, bedoeld voor oudere dansers,dat hij samen met choreograaf Mark Morris heeft opgericht.

Tegenwoordig wijdt Baryshnikov als zijn tijd en energie aan het Baryshnikov Arts Center. Van zijn meest recente onderscheidingen noemen we de Kennedy Center Honors, de National Medal of Honor, de Commonwealth Award, het Chubb Fellowship en de Jerome Robbins Award. Behalve als danser is hij ook actief als acteur. In 1977 krijgt hij een Oscarnominatie voor zijn rol in The Turning Point en in 1985 is hij naast Gregory Hines en Isabella Rossellini te zien in White Nights. In 2007 speelt hij vier eenakters van Samuel Beckett en onlangs nog werkte hij mee aan het laatste seizoen, en de film, van Sex and the City.

 

Ana Laguna is afkomstig uit het Spaanse Zaragoza, waar zij ook haar dansopleiding genoot. Haar eerste dansonderricht kreeg ze van Maria de Avila. In 1974 trad ze toe tot het Cullberg Ballet in Stockholm onder leiding van Birgit Cullberg en Mats Ek. Behalve in werken die gechoreografeerd waren door Cullberg en Ek, danste zij balletten van Jirí Kylián, Christopher Bruce, Maurice Béjart, Nacho Duato, Jean‑Pierre Perrault, Ohad Naharin en William Forsythe. Na een eenjarig intermezzo bij het Nederlands Dans Theater (1980‑81), keerde Laguna terug naar Cullberg Ballet, waar zij opnieuw grote rollen danste in producties van Mats Ek. In deze en andere werken van het Cullberg Ballet was zij wereldwijd op nagenoeg alle grote podia te zien.

Voor haar artistieke prestaties ontving zij talloze prijzen, onder meer de Premio Nacional de Danza (Spanje), Emmy Award for Carmen (1995), Beste interpretatie van Giselle (Video Danse ‑ Frankrijk), Gouden Carina Ari Medaille (Zweden), en een eredoctoraat van het Zweedse Ministerie van Cultuur(2000). Haar geboortestad Zaragoza verleende haar de eretitel ‘Dochter van Zaragoza’. In 1993 verruilde Ana Laguna het Cullberg Ballet voor diverse andere gezelschappen. Tegenwoordig werkt zij verleent zij als docent en coach haar medewerking aan het instuderen van werk van Mats Ek.

 

Mats Ek is de zoon van de toonaangevende Zweedse danseres Birgit Cullberg. Hij begon zijn theatercarrière in 1966 als artistiek leider van het Koninklijk Marionetten- en Dramatheater in Stockholm. In die periode produceerde hij ook diverse opera´s. In 1973 trad hij als danser toe tot het Cullberg Ballet, waar hij in 1976 als choreograaf begon. Verscheidene van Mats Eks danswerken zijn gebaseerd op toneelstukken, bijvoorbeeld Bernarda Albas hus uit 1978 (naar Het huis van Bernarda Alba van García Lorca) en Antigone uit 1979. Hij produceerde een aantal nieuwe opvoeringen van Giselle, Le Sacre du printemps, Het Zwanenmeer, Carmen, en The Sleeping Beauty. Mats Ek is gefascineerd door de mogelijkheden van dans op televisie, en voor dit aspect van zijn werk ontving hij meerdere onderscheidingen, waaronder de Dance Screen Award, een Emmy en de Prix Italia.

Van 1982 tot 1993 was Mats Ek artistiek leider van het Cullberg Ballet. Sinds 1995 is hij werkzaam als freelance choreograaf, en in die hoedanigheid maakte hij inmiddels een aantal werken waarin dans en tekst zijn gecombineerd. Zijn choreografieën worden wereldwijd uitgevoerd door gezelschappen als het Fins Nationaal Ballet, het Stuttgart Ballet, het American Ballet Theatre, het Nederlands Dans Theater en het Hamburg Ballet.

 

Benjamin Millepied is geboren in het Franse Bordeaux, en tegenwoordig als solist verbonden aan het New York City Ballet. Onder leiding van zijn moeder, voormalig docente moderne dans, begon hij op achtjarige leeftijd met dansen. Hij studeerde aan het Conservatoire National in Lyon, en vervolgens aan de School of American Ballet, waar hij in 1994 een rol in 2&3 Part Inventions van Jerome Robbins vormgaf.

Als choreograaf maakte Millepied onder meer Passages voor het Conservatoire National de Lyon (2001); Triple Duet, uitgevoerd in Sadler's Wells, Londen (2002) en Circular Motion, dat eveneens in Londen in première ging(2004); Chaconne, een dansfilm in samenwerking met regisseur en filmmaker Olivier Simola (2003); On The Other Side, uitgevoerd in Maison de la Danse, Lyon (2004); Double Aria, gedanst door het New York City Ballet op muziek van Daniel Ott (2005); 28 Variations on a Theme By Paganini voor de School of American Ballet (2005); een volledig nieuwe choreografie van Casse‑Noisette voor het Grand Théâtre de Genève, met decorontwerp en kostuums van Paul Cox (2005); Closer, als onderdeel van het ´Benjamin Millepied and Company season´ in het Joyce Theater New York, met live begeleiding door Philip Glass (2006); Capriccio, voor het American Ballet Theatre's Studio Company (2006); Years Later, een solowerk voor Mikhail Baryshnikov in samenwerking met Olivier Simola (2006); Amoveo, voor het Ballet de l'Opéra in Parijs, met decorontwerp van Paul Cox en kostuums van Marc Jacobs (2006); From Here On Out, voor het American Ballet Theatre, op muziek van Nico Muhly (2007); Petroesjka, voor het Ballet de Genève, met decor- en kostuumontwerp van Paul Cox (2007).

In 2008 maakt Millepied drie nieuwe werken: Triade voor het Parijse Opera Ballet, een hommage aan Jerome Robbins, waarvoor opnieuw Nico Muhly in opdracht de muziek schreef; 3 Movements op muziek van Steve Reich voor het Pacific Northwest Ballet, en Without, op muziek van Frédéric Chopin, dat in première ging in december, tijdens de week die het Joyce Theater in New York aan zijn choreografieën wijdde. Het New York City Ballet heeft Millepied uitgenodigd een choreografie te maken voor een nieuw werk dat in mei 2009 in première gaat.

 

Alexei Ratmansky werd geboren in Petersburg en studeerde aan het opleidingsinstituut van het Bolsjoi Ballet in Moskou. In de loop van zijn carrière was hij solist bij achtereenvolgens het Oekraïens Nationaal Ballet, het Royal Winnipeg Ballet en het Koninklijk Deens Ballet. Hij maakte choreografieën voor het Nederlandse Nationale Ballet, het Kirov Ballet, het Koninklijk Deens Ballet, het Koninklijk Zweeds Ballet, het New York City Ballet, het San Francisco Ballet en het State Ballet of Georgia, onder de artistieke leiding van ABT-soliste Nina Ananiashvili. Zijn Dreams of Japan uit 1998, gechoreografeerd voor Ananiashvili, werd door de Russische Theaterunie onderscheiden met de prestigieuze Golden Mask Award. In 2005 ontving hij de Benois de la Danse voor de choreografie van Anna Karenina die hij maakte in opdracht van het Koninklijk Deens Ballet.

Ratmansky werd in januari 2004 benoemd tot artistiek leider van het Bolsjoi Ballet. Voor het Bolsjoi Ballet choreografeerde hij The Bright Stream (2003) en De bout (2005) en nieuwe uitvoeringen van Le Corsaire (2007) en Plamya Parizha (‘Parijse vlammen’) uit het Sovjet-tijdperk (2008). Onder zijn leiding werd het Bolsjoi Ballet door The Critics' Circle in Londen in 2005 en 2007 uitgeroepen tot het ‘Beste Buitenlandse Gezelschap’, en voor The Bright Stream ontving hij in 2006 een Critics' Circle National Dance Award. In 2007, won hij met zijn productie van Jeu de Cartes voor het Bolsjoi Ballet een Golden Mask Award voor de Beste choreograaf .

Ratmansky was in januari 2009 Artist In Residence bij het American Ballet Theatre.

CREDITS

dans
Mikhail Baryshnikov & Ana Laguna
productie
Baryshnikov Arts Center
dans
Mikhail Baryshnikov
dans
Ana Laguna
choreografie
Mats Ek
choreografie
Benjamin Millepied
choreografie
Alexei Ratmansky
productieleiding
Will Knapp
company manager
Thomas Ward
lichtmanager
John Torres
beeld- en geluidmanager
Tei Blow