Een intiem theatraal concert met muziek van George Benjamin voor twee violen én een lyrisch verhaal op een libretto van Martin Crimp.

Into the Little Hill

Ensemble Modern

U kijkt nu naar een voorstelling uit het archief van Holland Festival

De Engelse componist George Benjamin heeft maar wei¬nig werken geschreven voor de menselijke stem, maar voor het lyrische verhaal Into the Little Hill werkte hij met een korte tekst van toneelauteur Martin Crimp. Deze wordt door slechts twee zangeres¬sen (een sopraan en een contra-alt) gezongen, waardoor een sterk dramatische spanning ontstaat. De instrumentatie versterkt de verontrustende en vervreemdende mise-en-scène van Daniel Jeanne¬teau. Crimp greep voor het verhaal terug op een beroemde oude fabel: Der Rattenfänger von Hameln. De loepzuivere uitvoering is van het Ensemble Modern. Into the Little Hill wordt voorafgegaan door nog twee werken van George Benjamin, Viola, Viola voor twee altviolen en Three Miniatures voor vioolsolo.

Achtergrondinformatie

De Engelse componist George Benjamin heeft maar weinig werken geschreven voor de menselijke stem, maar voor het lyrische sprookje Into the Little Hill werkte hij met een korte tekst. Deze wordt door slechts twee zangeressen (een sopraan en een contra-alt) gezongen, waardoor een sterk dramatische spanning ontstaat. De instrumentatie versterkt de verontrustende en vervreemdende mise-en-scène van Daniel Jeanneteau. Into the Little Hill is een samenwerkingsverband tussen George Benjamin en de dramaturg Martin Crimp, eveneens afkomstig uit Groot-Brittannië. De twee werden aan elkaar voorgesteld door de musicoloog Laurence Dreyfus, waarna het project tussen 2004 en 2006 tot stand kwam.

Biografieën

George Benjamin

George Benjamin, geboren in 1960, heeft een stormachtige carrière als componist meegemaakt: op twintigjarige leeftijd werd zijn eerste orkestwerk Ringed by the Flat Horizon al uitgevoerd tijdens de BBC Proms. In 1976 verhuisde hij naar Parijs om te studeren bij Olivier Messiaen, die het talent van de jonge Brit vergeleek met niemand minder dan dat van Mozart. Daarna studeerde hij verder bij Alexander Goehr aan het King’s College Cambridge.

Sinds hij er voor het eerst zijn opwachting maakte in 1999, heeft Benjamin een goede band met het Tanglewood Festival in Amerika. Als gastdirigent leidt hij daarnaast geregeld de grootste orkesten ter wereld, waaronder London sinfonietta, de Berliner Philharmoniker en het Concertgebouworkest. In 1999 maakte hij bovendien zijn debuut als operadirigent bij een uitvoering van Pelléas et Mélisande in La Monnaie te Brussel.

George Benjamin woont en werkt in Londen, waar hij aan het King’s College in Londen verbonden is als Henry Purcell Professor of Composition.

In de herfst van 2006 stond zijn eerste werk voor muziektheater, Into the Little Hill, centraal tijdens het Festival d’Automne te Parijs. George Benjamin heeft bovendien de vierde Roche commissie aangenomen, waarvan hij het resultaat als composer-in-residence tijdens het festival Lucerne in 2008 zal presenteren.

 

Martin Crimp

Martin Crimp wordt beschouwd als een van de meest belangrijke hedendaagse Britse toneelschrijvers. Hij werd geboren op 14 februari 1956 te Dartford in Kent en na zijn studie Engels aan de universiteit van Cambridge begon hij fictieverhalen te schrijven. In 1982 vond zijn professionele theaterdebuut plaats met een opvoering van Living Remains in het Orange Tree Theatre in Londen, waarna zijn carrière als toneelschrijver een vlucht nam. In het seizoen 1988/1989 was hij Thames TV Writer in Residence en nadat het Royal Court Theatre zijn toneelstuk No One Sees The Video uit 1990 had uitgevoerd, werd hij als een centrale figuur onder nieuwe toneelschrijvers beschouwd.

Crimp was in 1991 writer-in-residence tijdens New Dramatists te New York en in 1997 aan het Royal Court. Hij won onder meer de Radio Times Drama Award in 1986 en de prestigieuze John Writing Award in 1993. Sinds de jaren negentig is de reputatie van zijn werk niet alleen in Groot-Brittannië, maar ook in het buitenland en vooral in continentaal Europa sterk gegroeid. Samen met componist George Benjamin was hij als dramaturg verbonden aan het stuk Into the Little Hill, waarvoor hij de tekst schreef. Martin Crimp woont en werkt tegenwoordig in Richmond.

 

Ensemble Modern

Het Ensemble Modern is één van de belangrijkste ensembles voor hedendaagse muziek. Het muziekgenootschap heeft sinds 1985 zijn thuisbasis in Frankfurt am Main en werd in 1980 opgericht door leden van het Bundesstudentenorchesters, die zich wilden toeleggen op het promoten en correct uitvoeren van nieuwe muziek. De negentien musici van het huidige ensemble zijn afkomstig uit landen over de gehele wereld, waardoor het ensemble een rijke culturele achtergrond geniet.

Het Ensemble Modern is beroemd om zijn bijzondere organisatie. Zo zijn alle leden gezamenlijk verantwoordelijk voor de aanstelling en keuze van dirigenten, projecten, gastmusici en financiële zaken. Hierdoor vindt een grote verscheidenheid aan projecten plaats, variërend van muziektheater tot dans en kamermuziek. Het EM verzorgt jaarlijks ongeveer honderd concerten en streeft daarin naar een zo groot mogelijke authenticiteit. Samen met grote namen als Heiner Goebbels, Frank Zappa, Bill Viola en Steve Reich ontstonden vaak langdurige en intensieve samenwerkingsverbanden.

De afgelopen jaren heeft het EM tournees gemaakt door Rusland, Zuid-Amerika, Japan, Australië, India, Korea, Taiwan en de Verenigde Staten. Het ensemble verleent zijn medewerking aan de grote internationale festivals zoals het Lincoln Center Festival in New York, het Festival d’Automne te Parijs, het Lucerne Festival en het Holland Festival in Amsterdam.

 

Franck Ollu

De Fransman Franck Ollu werd in 1990 aangenomen als hoornist van het Ensemble Modern, waarmee hij geregeld optreedt. Hij werd geboren in La Rochelle en studeerde muziek in Parijs. Sinds 2003 is hij als artistiek directeur verbonden aan het Zweedse ensemble voor moderne muziek KammarensembleN, dat zijn thuisbasis in Stockholm heeft. Met beide ensembles treedt Ollu op in de concertzalen van Europa, de Verenigde Staten en zelfs Australië en Zuid-Amerika. Daarnaast heeft hij als gastdirigent onder meer zijn opwachting gemaakt bij London Sinfonietta, Birmingham Contemporary Music, het Ensemble Recherche, Musikfabrik, het Asko Ensemble en l’Ochestra del Teatro Comunale di Bologna.

Franck Ollu heeft zich sterk gemaakt voor de muziek van hedendaagse componisten als Hans Zender, Peter Eötvös, Emmanuel Nunes, Philippe Manoury en Wolfgang Rihm. Als dirigent werkte hij samen met verscheidene festivals, waaronder de Berliner Festwochen, het Tokyo Summer Festival, Musica Nova Helsinki en het Holland Festival te Amsterdam. Tijdens het seizoen 2005-2006 dirigeerde hij onder andere het Orquesta Nacional de España en het Icelandic Symphony Orchestra.

 

Daniel Jeanneteau

Daniel Jeanneteau werd in 1963 geboren in de Franse stad Creutzwald en Moselle. Na een literaire bachelor studeerde hij een jaar aan de school voor beeldende kunst te Straatsburg. Daarna vervolgde hij in 1987 zijn studie aan het Théâtre National de Strasbourg, waar hij de regisseur Claude Régy ontmoette, met wie hij meer dan een decennium samenwerkte. Momenteel is Daniel Jeanneteau als regisseur verbonden aan het Théâtre Gérard Philipe in zijn woonplaats Saint-Denis.

Hij heeft de regie verzorgd voor voorstellingen van Claude Régy, Alain Milianti, Gérard Desarthe, Eric Lacascade, Didier Galas, Charles Tordjman, Jean-Claude Galotta, Alain Ollivier, Marcel Bozonnet en vele anderen. De laatste jaren werkte Jeanneteau aan de mise-en-scène voor Iphgénie en Aulide van Jean Racine uit 2001, La Sonate des Spectres van August Strindberg uit 2003 en Anéantis van Sarah Kane uit 2005.

 

Marie-Christine Soma

Marie-Christine Soma, geboren in 1958 te Marseille, is zich na de studies klassieke talen en filosofie gaan interesseren voor het theater en in het bijzonder de belichting. Sinds 1985 werkt Soma daarom als verlichtingsdeskundige samen met Geneviève Sorin, Alain Fourneau en het Théâtre des Bernardines, het gezelschap Tempestant en de toneelgroep Ilotopie. De eerste samenwerking met Alain Miliante vond in 1995 plaatst tijdens de productie van het toneelstuk Un Captif Amoureux in het kader van het Festival d'Automne à Paris.

Naast haar professionele taken bij het toneel werkt Soma als artistieke belichter, bijvoorbeeld in 1999 bij twee exposities in de planetaire tuin en het park La Vilette in Parijs. Sinds 1998 geeft zij bovendien les op l’Ecole Nationale Supérieure des Arts Décoratifs. In 2001 verzorgde zij de belichting bij het theaterproject Iphigénie van Daniel Jeanneteau, dat onder meer in het Théâtre National de Strasbourg werd opgevoerd.

 

Olga Karpinsky

Olga Karpinsky studeerde aan de École des Beaux Arts in Parijs voor ze werd toegelaten op de afdeling scenografie van het Théâtre National de Strasbourg. Aanvankelijk maakte zij decors en kostuums voor Georges Aperghis en Hugo Santiago voordat ze zich toelegde op theaterproducties van met name Richard Dubelski, Michel Didym, Philippe Delaigue, Sylvain Prunenec, Lionel Spycher en Christophe Perton. Zo werkte Karpinsky aan uitvoeringen van Les gens déraisonnables sont en voie de disparition van Peter Handke, La chair empoisonnée van Kroetz, Lear van Edward Bond en Woyzeck van Büchner.

Onder Christophe Perton verzorgde Karpinsky de kostuums voor de opera Dido & Aeneas van Henry Purcell in het Grand Théâtre van Genève en recenter voor Pollicino van Hans-Werner Henze in de opera van Lyon. Olga Karpinsky werkt al geruime tijd samen met Frédéric Fisbach, voor wie zij onder meer de kostuums heeft ontworpen van Gérard Pessons kameropera Forever Vally (2000), Bérénice van Racine, Les Paravents van Jean Genet, de kameropera Kyrielle du sentiment des choses van François Sahran voor het festival van Aix-en-Provence 2003, l'Illusion Comique van Corneille, de opera Shadowtime van Brian Ferneyhough voor het Festival d'Automne 2004 en onlangs de voorstelling Animal van Roland Fichet.

 

Anu Komsi

De zangcarrière van sopraan Anu Komsi werd in 1986 gelanceerd na haar optreden in een concert voor jonge solisten met het Finse radio symfonieorkest onder leiding van Leif Segerstam. In het seizoen 1996-1997 maakte ze met succes haar operadebuut met de titelrol in Alban Berg’s Lulu te Lübeck. Sindsdien zingt zij onder meer in de operagebouwen van Bremen, Frankfurt am Main en Hannover met operarollen als Norina, Blonde en Zerbinetta.

Als solist werkte Komsi samen met belangrijke orkesten als de BBC Philharmonic, het Weens radiofilharmonisch orkest en London Sinfonietta. Ze trad onder meer op in het Amsterdamse Concertgebouw, het Vienna Konzerthaus en de Birmingham Symphony Hall. Komsi wordt geroemd om haar brede repertoire, want zij overbrugt met gemak de afstand tussen renaissancemuziek en hedendaagse composities. Zo werkt zij geregeld met het vooruitstrevende Avanti! Ensemble. Samen met haar man Sakari Oramo, de Finse dirigent van het City of Birmingham Symphony Orchestra, nam Komsi de Kafka-Fragmente van György Kurtág op. Deze cd werd door de London Times uitgeroepen tot Record of the Year 1996. Haar cd Grammar of Dreams, met vocale muziek van Kaija Saariaho, kon rekenen op internationale waardering in bladen als Gramophone en Le Monde.

 

Hilary Summers

Hillary Summers is geboren in de stad Newport in het zuiden van Wales. Na het behalen van haar bachelordiploma muziek aan de Reading University, diepte ze haar vocale studie uit aan de Royal Academy of Music en de National Opera Studio te Londen. Vanwege haar grote bereik als contra-alt heeft zij de aandacht getrokken van vele hedendaagse componisten. Daarnaast heeft ze intensief samengewerkt met barokdirigenten als Christopher Hogwood, Robert King, Andrew Manze, Christophe Rousset en Sir John Eliot Gardiner.

In 1999 zong Summers de rol van Stella in Elliot Carter’s opera What Next bij de Berliner Staatsoper, gedirigeerd door Daniel Barenboim. Daarnaast vertolkte ze Irma in Eötvös’ opera Le Balcon tijdens het Aix en Provence Festival van 2002. Ook heeft ze meegewerkt aan een tournee door Europa met de compositie Le Marteau sans Maître van Pierre Boulez, uitgevoerd door het Ensemble Intercontemporain. De cd-opname van deze productie werd in 2006 bekroond met een Grammy Award. Hilary Summers heeft een bijzondere band met de componist Michael Nyman, met wie ze de wereld rondreist voor tournees van de Michael Nyman Band. Ook werkte ze met deze componist samen voor de opnames van soundtracks van zijn filmmuziek.

 

Jagdish Mistry

Jagdish Mistry werd geboren in Bombay en emigreerde in 1975 naar Engeland om viool te studeren aan de Menuhin School. Een van zijn leraren was David Takeno, met wie hij zijn studie verdiepte aan de Guildhall School in Londen. Tussen 1986 en 1992 leidde Jagdish het Mistry String Quartet, dat de University van York als thuisbasis had en tournees maakte door Europa en Azië. Het kwartet maakte op de labels Decca Argo, Chandos en Unicorn muziekopnamen van Elgar, Bax en Elizabeth Maconchy en was geregeld te beluisteren op de BBC radio. In 1994 werd Jagdish Mistry uitgenodigd om lid te worden van het in Frankfurt gevestigde Ensemble Modern. Dit muziekgezelschap werkt vaak samen met toonaangevende hedendaagse componisten zoals György Kurtág, Heinz Holliger en George Benjamin. Recent nam het Ensemble Modern een cd op met werk van de Amerikaanse componist George Antheil, waarop Jagdish onder meer de vioolsonate voor zijn rekening nam. In 1993 verwierf hij de positie van gastconcertmeester bij de London Musici, met wie hij als solist verscheidene tournees heeft meegemaakt. Bovendien bekleedt hij sinds april 1997 dezelfde functie bij het Orquesta Ciudad de Granada. Jagdish Mistry bespeelt een Parijse viool van J.B. Vuillaume uit 1853.

 

Geneviève Strosser

Geneviève Strosser gaf haar studie altviool in Straatsburg een vervolg bij Serge Collot en Jean Sulem aan het Conservatoire National Supérieur de Musique in Parijs. Na haar afstuderen volgde ze masterclasses bij Nobuko Imai, Bruno Giuranna, Yuri Bashmet, Franco Donatoni en György Kurtág. Sindsdien speelt Strosser in verscheidene ensembles voor moderne muziek, zoals het Ensemble Intercontemporain, London Sinfonietta, Klangforum Wien en Contrechamps. Tot 2000 was zij lid van het Ensemble Modern te Frankfurt.

Toch bestrijkt Strosser een breed repertoire, van Bach tot nieuw werk van hedendaagse componisten. Zo speelt ze vaak in het Chamber Orchestra of Europe onder bijvoorbeeld Claudio Abbado of Nikolaus Harnoncourt. Het klassieke repertoire komt aan bod bij verschillende kamermuziekgezelschappen en het strijkkwartet Quatuor Vellinger, waarvan zij lid is.

Naast haar werkzaamheden als altist geeft Strosser lessen in kamermuziek aan het Trinity College of Music in Londen. Momenteel is zij tevens altviooldocente aan de Musikhochschule van Bâle. Als soliste heeft Strosser haar opwachting gemaakt met het Gewandhaus Orchester te Leipzig, het Radio Symfonie Orkest onder leiding van Peter Eötvös en het Radio Orkest van Stuttgart onder directie van Heinz Holliger. Geneviève Strosser speelt daarnaast op de grote mondiale kunstfestivals en werkt geregeld samen met hedendaagse componisten.

 

Garth Knox

De carrière van Garth Knoxwordt gekenschetst door een voortdurende zoektocht naar nieuwe geluiden. Hij werd als jongste van vier kinderen geboren in een muzikaal gezin in Ierland maar groeide op in Schotland. Na zijn studie aan het Royal College of Music in Londen bij FrederickRiddle speelde Knox al snel mee met de toonaangevende muziekgezelschappen van Londen en bouwde hij een breed repertoire op.

In 1983 werd hij door Pierre Boulez gevraagd om lid te worden van het Ensemble InterContemporain te Parijs, waar hij de kans kreeg om vaker te soleren. In 1990 sloot Knox zich aan bij het Arditti String Quartet, waarmee hij concerten over de hele wereld verzorgde en samenwerkte met componisten als Luciano Berio, György Ligeti, György Kurtág, Iannis Xenakis, John Cage en Karlheinz Stockhausen (het beroemde Helikopter Streichkwartett – Holland Festival 1995). Sinds 1998 concentreert Garth zich op zijn solo-carrière.

Hij woont in Parijs waar hij recitals geeft en een lespraktijk houdt. Daarnaast reist hij nog steeds de wereld rond voor concerten en doceert hij altviool aan Musikene in San Sebastian. Sinds kort houdt hij zich bezig met de mogelijkheden van de viola d’amore in moderne muziek en schrijft nieuw repertoire voor dit bijzondere instrument uit de barok. Tijdens het Holland Festival 2006 speelde hij de viola d’amore in zijn programma Viola Brillante.

CREDITS

Into the Little Hill, een lyrisch sprookje voor twee stemmen en ensemble (2004-2006) voorafgegaan door Viola, Viola voor twee altviolen (1997) en Three Miniatatures voor vioolsolo (2001).
muziek
George Benjamin
libretto
Martin Crimp
scenografie & mise-en-scène
Daniel Jeanneteau
artistiek medewerker & licht
Marie-Christine Soma
kostuums
Olga Karpinsky
sopraan
Anu Komsi
contra-alt
Hilary Summers
uitvoering
Ensemble Modern
muzikale leiding
Frank Ollu
viool
Jagdish Mistry
altviool
Geneviève Strosser, Garth Knox
leden Ensemble Modern
fluit
Dietmar Wiesner
bassethoorn
Nina Janßen, John Corbett
contrabasklarinet
Udo Grimm
flügelhoorn
Valentín Garvie
trombone
Uwe Dierksen
cymbalon, slagwerk
Rumi Ogawa
viool
Jagdish Mistry
viool
Patrizia Pacozzi
altviool
Geneviève Strosser
violoncello
Eva Böcker
violoncello
Michael M. Kasper
contrabas
Martin Schöne
in opdracht van
Festival d’Automne in Parijs in samenwerking met de Ernst von Siemens Music Foundation, de Opéra National de Paris, Ensemble Modern samen met de Froberg Schneider Foundation
coproductie
Holland Festival, Festival d’Automne in Parijs, Opéra National de Paris, T&M, Oper Frankfurt, Lincoln Center Festival, Wiener Festwochen, Ensemble Modern, Liverpool – European Capital of Culture 2008
met steun van
British Council