Alibi

Meg stuart/damaged goods

U kijkt nu naar een voorstelling uit het archief van Holland Festival

Na haar studie dans in New York vestigde Meg Stuart zich in 1994 met haar groep Damaged Goods in Brussel. Haar eerste voorstellingen toerden uitgebreid door Europa, de Verenigde Staten, Canada en Australië. In 2001 werd Stuart met Damaged Goods door Christoph Marthaler van Schauspielhaus Zürich als artists in residence uitgenodigd.
 
Haar nieuwste werk ALIBI is in Zürich ontstaan. Net als in haar andere werk speelt ook in ALIBI het risico een grote rol. Onvoorspelbare, vaak gewelddadige gebeurtenissen benadrukken het live-aspect van theater. De zeven performers roepen twee uur lang zeer extreme situaties op. ALIBI is een spannende en heftige studie naar innerlijk lijden dat zich manifesteert in geweldsexplosies. In ALIBI treden zowel acteurs als dansers op en worden bijdragen geleverd door scenografe Anna Viebrock (de vaste ontwerpster van Christoph Marthaler), videokunstenaar Chris Kondek (Wooster Group, Bob Wilson), componist Paul Lemp en schrijver/regisseur Tim Etchells (Forced Entertainment). ALIBI ging in november 2001 in première.

Achtergrondinformatie

Volgens Meg Stuart hebben mensen hun leven lang een alibi voor alles wat ze doen of nalaten te doen. ‘We hebben zoveel dromen en we maken zoveel plannen, maar uiteindelijk kiezen we voor het veilige scenario en zijn we erg creatief in het vinden van een alibi daarvoor’. Ook theatermakers bedienen zich volgens Stuart van een alibi: ‘het podium is het alibi om uit te drukken wat je elders en in andere omstandigheden niet durft’.

Meteen na de première in november 2001 werd ALIBI door danscritici voorzien van predikaten als ‘de eerste choreografie na 11 september’ en ‘een studie naar geweld’. Twee uur lang leveren zeven acteurs en dansers een strijd die grenst aan het fysiek verdragelijke, zowel voor performers als publiek. Het stuk wordt gedomineerd door de gevoelens van angst, verwarring en onveiligheid die kenmerkend waren voor de periode vlak na `11-09’.

Meg Stuart wordt sinds enkele jaren gerekend tot een van de belangrijkste hedendaagse choreografen. Haar werk kenmerkt zich door haar explosieve verbeeldingskracht en de samenwerking met kunstenaars en performers van uiteenlopende disciplines. Stuart is met haar groep Damaged Goods in Brussel gevestigd. Met het locatieproject Highway 101 begon haar internationale doorbraak. In 2001 werden Stuart/Damaged Goods door Christoph Marthaler van Schauspielhaus Zürich uitgenodigd als artists in residence. ALIBI is daar totstandgekomen.

ALIBI werd gemaakt in samenwerking met scenografe Anna Viebrock (de vaste ontwerpster van Christoph Marthaler); videokunstenaar Chris Kondek (bekend van de Wooster Group en de projecten van Bob Wilson); componist Paul Lempt en schrijver/regisseur Tim Etchells (Forced Entertainment).

Biografie

De choreografen Meg Stuart en Emio Greco|Pieter C. Scholten worden internationaal erkend als representanten van ‘de nieuwe choreografie’. In de jaren negentig begonnen zij met het maken van vooruitstrevende dansvoorstellingen die opvallen door een kritische kijk op ingesleten conventies in de dans en onderzoek naar de taal van het lichaam. De reacties van publiek en critici op het werk van deze choreografen lopen sterk uiteen. Enerzijds is er totale afwijzing (‘dit is geen dans meer!’), anderzijds is er veel bijval en waardering (‘dans is eindelijk uit zijn keurslijf gebroken’).
Het Holland Festival presenteert dit jaar Meg Stuart met haar meest recente voorstelling ALIBI en Emio Greco|PC met hun nieuwste werk Rimasto Orfano.

CREDITS

concept en regie
Meg Stuart
creatie en uitvoering
Simone Aughterlony, Joséphine Evrard, Davis Freeman, Andreas Müller, Vania Rovisco, Valéry Volf, Thomas Wodianka
scenografie en kostuums
Anna Viebrock
dramaturgie
Bettina Masuch
video
Chris Kondek
muziek
Paul Lemp
tekst
Tim Etchells, David Wojnarowicz, Katharine Jones, Damaged Goods
licht
Gunnar Tippmann, Anna Viebrock
geluid
Olivier Houttekiet
technische leiding
Gunnar Tippmann
productie:
Damaged Goods/ coproductie Schauspielhaus Zürich, Kaaitheater Brussel, Théâtre de la Ville Parijs en Théâtre Garonne Toulouse. Met steun van de Vlaamse Regering.