Triumph der Liebe

Schaubühne am Lehniner Platz

U kijkt nu naar een voorstelling uit het archief van Holland Festival

Triumph der Liebe van de Schaubühne Berlin is na zijn première in mei 1985 een zegetocht over de wereld begonnen en was (hors concours) onder andere hoofdattractie tijdens het Duitse Theatertreffen 1985. In Triumph der Liebe spelen onder andere de beroemde vaste Schaubühneacteurs Jutta Lampe, Corrine Kirchhoff en Libgart Schwarz, en als gasten de fameuze Thomas Holzmann en Ernst Stötzner

Achtergrondinformatie

De regie werd gevoerd door de befaamde artistieke directeur van de Schaubühne, Luc Bondy en de dramaturgie was in de handen van het zwaargewicht onder de Duitse dramaturgen Dieter Sturm. Decorontwerper Karl-Ernst Herrmann situeerde Marivaux in het midden van een doolhof, schitterend vormgegeven naar Ancien Regime-tuinarchitectuur. In het midden van de doolhof bevindt zich een vijver (die voor het laatste bedrijf leeggepompt wordt, waarvoor een pauze van 40 minuten nodig is) met in het midden van een ruïne van een klassiek bouwwerk (naar de mode van de artificiële ruïnes uit die tijd).

Op de doolhof komen talloze gangen uit die leiden naar kamers met laboratoria en astronomische instrumenten. Het geheel is omgeven door een metershoge, en naar Herrmann-traditie bijna levensechte haag. Boven over de haag, en dus niet ‘gewoon’ via het gangenstelsel, betreden prinses Leonida, als jongen verkleed, en haar vertrouwelinge Corrina, ook als jongen, het centrum van de doolhof. De bewoner van het hof is Hermokrates, die afgesloten van de lusten en perikelen van de wereld, zich wijdt aan de filosofie en natuurwetenschap. Samen met zijn zuster heeft hij in dit oord van de beschaving en ontwikkeling de zorg over een pleegzoon op zich genomen. De pleegzoon is een prins wiens vader indertijd door de vader van Leonida is verdreven. Het is Leonida’s plan een politieke verzoening met de prins tot stand te brengen. Bovendien heeft ze ontdekt dat de prins erg mooi is. Het is dus nodig de prins aan de Hermokrates gepredikte wereldverzaking te onttrekken. Misschien is dit tweede motief wellicht het belangrijkste.

Haar tactiek bestaat eruit niet alleen de prins, maar iedereen te verleiden. Zowel de filosoof en zijn zuster, die van zinnelijkheid vrij dachten te zijn, als de prins, die zich van passie nog niet bewust was. Ze doet dat in haar mannelijke èn haar vrouwelijke gedaante. Allengs echter raakt ze zelf verstrikt in het net van liefdes dat ze spant en dreigt ze ten onder te gaan.

Als aan het slot de liefde overwint, gaat dit gepaard met slachtoffers. De overwinning van de liefde is een twijfelachtige zege. De enige rechtvaardigende omstandigheid is dat liefdeloosheid uiteindelijk de aanleiding is geweest voor de wraak. Triumph der Liebe geeft een in een monumentale idylle verpakte gereserveerde visie op liefde, menselijke verhoudingen en wetenschap; met mededogen en oneindig gevoel voor detail geregisseerd en gespeeld.

CREDITS

tekst
Marivaux
regie
Luc Bondy
decor
Karl-Ernst Herrmann
kostuums
Moidele Bickel
muziek
Peter Fischer
dramaturgie
Dieter Sturm
cast
Paul Burian, Mathias Gnädinger, Thomas Holzmann, Corinna Kirchhoff, Imogen Kogge, Jutta Lampe, Libgart Schwarz, Ernst Stötzner