Uit de wereld van de Islam

Sumatra, Indonesie

Vrouwengroep Sungai Geringgieng, Dunia Baru ensemble, Kumpulan Zikr Maulud Talang

U kijkt nu naar een voorstelling uit het archief van Holland Festival

Indang door de vrouwengroep van Sungai Geringgieng, Koto Pariaman; Salawat Dulang door het Dunia Baru ensemble uit Solok; Diki Mauluk door de Kumpulan Zikr Maulud Talang geleid door Islamidar.
Bij de Indang zit een tiental zangers/musici met een solozanger in een rij, en zingen gedeeltelijk geïmproviseerde verzen met een religieuze inhoud.
Bij de Salawat Dulang zingen twee zangers afwisselend of in duet hun geïmproviseerde kwatrijnen op een sobere melodie, met een grote koperen schaal (dulang) als enig instrument. Direct uit de traditie van het Sufisme stamt de Zikr (Diki Mauluk in Minangkabau), het ‘gedenken van Allah’). Deze muzikale ceremonie wordt speciaal in de geboortemaand van de Profeet (maulud) gehouden. De teksten zijn aan de Koran of  Arabische poëzie ontleed.

Achtergrondinformatie

De provincie West-Sumatra staat bekend als Minangkabau, "het land van de overwinnende buffel". De naam Minangkabau, die zowel betrekking heeft op de bevolking als op het land, komt het eerst voor op een lijst van schatplichtigen aan het Hindoe-Javaanse koninkrijk Majapahit in 1365, lang voor de Islam het gebied had bereikt. De legende wil dat zo'n zeshonderd jaar geleden het Minangkabau-volk de indringers uit Java te slim af was
een buffelwedstrijd. Om oorlog te vermijden stelden zij voor dat beide partijen een buffel in de strijd zouden brengen, en dat de uitkomst daarvan over het lot van het volk zou beslissen. De Javanen kozen een reusachtige buffel, maar de Minangkabau kozen een hongerig kalfje en maakten scherpe ijzeren punten vast aan zijn horens. Toen de strijd begon drukte het kalf zijn horens tegen het lijf van de andere buffel, op zoek naar melk, en scheurde met de ijzeren punten zijn buik open. Op die manier behielden de Minangkabau hun vrijheid, kregen een reputatie als handige diplomaten, en maakten de buffelhoorn tot symbool van hun onafhankelijke kultuur. Er is bijvoorbeeld een buffel hoorn-dans (tari tanduak), begeleid door trommen en kleine gongs (mongan), die de macht bevestigt van nieuw benoemde hoofden in het Sijungjung gebied (Lubuk Tarok). Buffelhoorns worden gebruikt als hoofddeksel door ceremonieel geklede vrouwen en danseressen bij verschillende traditionele dansen. Ook de daken van traditionele huizen in het gebied hebben de vorm van een buffelhoorn.

Pre-Islamitische muziek
De kultuur uit de voor-Islamitische tijd is blijven bestaan naast, en soms gekombineerd met de Islamitische kultuur. Hoewel de ulama (religieuze leiders) en andere vrome moslims soms hun afkeuring laten horen, worden oude muzikale tradities zoals de rituele  tijgerjacht met de onmisbare magische fluitmuziek nog steeds in ere gehouden. Magische liefdesceremonies, klaagliederen van beroepszangers bij begrafenissen, rituelen bij het oogsten van
de suikerpalm, openluchttheater met muziek (randai) en dansen om gasten te verwelkomen zijn slechts enkele van.de pre-Islamitische kunstvormen die in het hele gebied voorkomen in verschillende stijlen. Ook de bekende schaaldans (tari piring, in Minangkabau tari piriang), begeleid door een gongspel  (talempong, calempong, calenang etc.), trom en soms
blaasinstrumenten, is nog steeds populair in allerlei vormen bij landbouwrituelen.

CREDITS

uitvoering
Vrouwengroep Sungai Geringgieng, Dunia Baru enseumble