Blog

Liggen en luisteren

Door: Sanne van de Kraats

08.6.2015

Todo Lo Que Esta A Mi Lado Westergas Anne Van Der Weijden 18 De meeste mensen drinken eerst een paar pilsjes voordat ze met een vreemdeling in bed gaan liggen. Bij het Holland Festival is dat echter nergens voor nodig; je kunt gewoon naar Todo lo que está a mi lado van Fernando Rubio gaan. Op verschillende locaties in de stad staan bedden waarin je kunt gaan liggen en luisteren naar een verhaal, dat je verteld wordt door de vrouw naast je in bed. Ik kroop in bed op de Dam.                                      

Het is een aparte gewaarwording. Op de Dam staan tien bedden opgesteld met een hekje erom heen. Toeristen lopen langs, blijven staan en maken foto’s. In elk bed zit een vrouw rechtop. Dan gaan de vrouwen liggen. Tien mensen lopen naar de bedden en trekken hun schoenen uit. Vervolgens gaan ze onder de deken naast een onbekende vrouw liggen.

De vrouw naast wie ik lig kijkt me in eerste instantie niet aan. Heel zachtjes begint ze te praten. Ik schuif maar wat dichter naar haar toe, want door we zijn per slot van rekening op een lawaaiige Dam. Zo wordt het wel erg knus onder die deken. De vrouw vertelt een verhaal over eenzaamheid. Over de tijd voor de eerste keer dat je je ooit eenzaam hebt gevoeld. Ik luister, maar word tegelijkertijd ook nog een beetje afgeleid door het omgevingsgeluid en mensen die dingen roepen. ‘Goodnight!’ klinkt het. Terwijl mijn bedpartner verder vertelt, voel ik me steeds verder wegzakken in een cocon van dekens en de stem van de vrouw. Het verhaal wordt droeviger en de vrouw kijkt me aan met tranen in haar ogen. ‘Doe dat nou niet’, denk ik, ‘dan ga ik ook huilen.’ Ze strijkt een beetje door mijn haar en kijkt me verdrietig en heel lief aan. In 5 minuten is er een intieme situatie ontstaan, waarin ik me verbonden begin te voelen met een vrouw die ik niet ken. Eigenlijk wil ik haar terug aaien, maar ik weet niet of dat mag. Dus hou ik de handjes maar boven de dekens.        

En dan, ineens, zegt mijn vrouw ‘tot ziens’. Ik schrik een beetje. Het was toch net zo fijn en gezellig? Het is het einde van het verhaal en dus moet ik uit bed. Ik trek mijn schoenen en jas weer aan, pak m’n tas en loop een beetje beduusd terug de Dam op.

Wil je ook in bed liggen en naar een mooi verhaal luisteren? Kijk dan hier wanneer en waar je dit kunt doen. 

Foto header: Anne van der Weijden

HF BLOG