Blog

Andrej loopt mee #1: Sabine en de hanen

Door: Andrej Palmen

05.6.2015

Het is muisstil in de artiesten kantine van de Stadsschouwburg. Ik wacht er samen met de ouders van een aantal  kinderen die figureren in de voorstelling. Het is de eerste avond van You Are My Destiny van Angélica Liddell. “Laat ik voor de zekerheid nog maar eens lezen waar het over gaat,” denk ik. Want waar moet ik in hemelsnaam die haan plaatsen in het stuk?! Ik ken het originele verhaal wel, maar niet zo goed dat ik elk detail weet. Ik laat me verrassen.2Na een tijdje word ik voorgesteld aan Sabine. Ik loop vandaag met haar mee, ze is als een verantwoordelijk voor de dieren in producties in het Holland Festival. Maar voordat we beginnen eerst nog excuses: “de hanen stonden in de file, dus vandaar dat het wat later is, moest meteen door naar het podium!” En er is nog een klein dingetje dat gedaan moet worden. Letterlijk klein, want beneden bij de portier wacht een pluizenbolletje op zijn baasje. Het is Sabines kitten. Ik ben verliefd! “Ik oefen nu met hem, zodat hij later ook kan schitteren op toneel.” Twee slaperige oogjes staren me aan. “Maar dat zal ergens tegen 2030 wel zijn,” grapt ze. 

Sabine runt een castingbureau voor dieren. Ze liet zich als twintiger inschrijven bij een modellenbureau, samen met haar vier katten. De commerciële opdrachten kwamen binnen, nu niet voor haar, maar voor de katten! En daar zijn heel wat dieren bijgekomen in de loop van de tijd, zo’n 400 tot 500.

De twee hanen komen aan in de schouwburg en ik ontmoet hun verzorgers (ze hebben een boerderij waar Sabine veel dieren heeft staan). Het werk kan beginnen. Nou ja, de hanen mogen eerst in hun eigen kleedkamer bijkomen. Het zijn erg stressgevoelige dieren laat ik me vertellen, “anders gaat het straks mis.” Jeroen gaat straks het toneel op, de ander kakelt te veel. Dat wilde regisseuse Angélica niet.1“Hoe gaat hij straks precies op?” vraag ik. “Nou, deze haan is wel wat mensen gewend. En er is natuurlijk al veel geoefend. Dat doen ze met alle dieren. Ze moeten wat kunnen hebben, anders wordt het onveilig. Je wilt geen paard in een concertbak, levensgevaarlijk!” Maar het welzijn van de dieren staat voorop. “Als we merken dat iets niet gaat, dan stoppen we.” Bovendien is Sabine ook nog dierenartsassistent, dus dat zit goed.

Het moment is aangebroken. Jeroen mag zijn mooie veren tonen aan het publiek. We staan achter de zaal. De acteur komt hem halen en verdwijnt door een deur de duisternis in. Ik word snel meegetrokken door een gang en beland achter het gordijn, achter het toneel in een ruimte met monitor. Het beeld is wazig, maar te zien is dat alles vlekkeloos verloopt! Ik merk dat ik een zucht van verlichting slaak. Terug in de kleedkamer van de hanen is iedereen tevreden. Morgen nog eens. Tijd om gedag te zeggen. Maar ik zit nog met één ding. “Weet iemand eigenlijk welke rol de haan speelde in dit stuk?!” Misschien dat ik me daar maar eens in ga verdiepen op de terugweg naar huis... 

HF BLOG